ஊடகம்

ரொம்பப் பேசுறீங்க, சமஸ்! : காவிரி உரிமைகளைப் பேசும் தகுதி இருக்கிறதா? கட்டுரைக்கு எழுத்தாளர் டி. தருமராஜ் எதிர்வினை

Dharmaraj Thamburaj
thamburaj-dharmaraj

டி. தருமராஜ்

தி இந்துவில் சமஸ் எழுதுகிற கட்டுரைகளை தொடர்ந்து படித்து விடுவேன்.  அதற்கு முக்கியக் காரணம் அவருடைய எழுத்திற்கு பின்னால் இருக்கும் அலைச்சல்.  திரியாமல் கட்டுரை எழுத முடியாது என்று அவரும் நம்புகிறார் என்றே ஒவ்வொரு முறையும் அவரை நினைத்துக் கொள்வேன். இதனால், அவருடைய கட்டுரைகளில் ஒரு அமைதி இருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.  இந்த அமைதி, அலைந்து திரிந்து நிறைய மனிதர்களை சந்திப்பதால் ஏற்படும் அமைதி.

ஆனால், சமீபகாலமாக, சமஸ் இந்த அமைதியை தனது எழுத்துகளில் இழந்து வருகிறாரோ என்றொரு சந்தேகம் எனக்கு இருந்து வந்தது.  அது, இன்றைய “தி இந்துவில்” வெளியான காவிரி பற்றிய கட்டுரையில் உறுதிபட்டிருக்கிறது.

அந்தக் கட்டுரையில் அதிகமான சத்தம் கேட்கிறது, சமஸ்.  திராவிட மேடைப்பேச்சின் சத்தம். நீங்கள் எந்த வகையினரை உங்கள் கட்டுரையில் குற்றம் சாட்டுகிறீர்களோ அவர்களது நாடகப் பேச்சு போலவே உங்களது கட்டுரையும் அமைந்திருக்கிறது.

இயற்கையைப் பேணும் குறைந்தபட்ச அறிவு கூட தமிழர்களுக்கு இல்லை என்பதைத் தான் உங்கள் கட்டுரை தனது ஆகப்பெரிய குற்றச்சாட்டாக முன்வைக்கிறது.  அதனால், தமிழ் நாட்டில் அரசு என்ற ஒன்று இருக்கிறதா என்று கேட்கிறீர்கள்; வரலாற்று நியாயத்தையே எத்தனை காலம் பேசிக்கொண்டிருப்பது என்று கேட்கிறீர்கள்; தமிழர்கள் அலட்சியமானவர்கள் என்கிறீர்கள்; இறுதியில் தமிழினத்தின் மனசாட்சியை குத்திக் காட்டி உங்கள் உரையை முடிக்கிறீர்கள்.

திராவிட மேடைப்பேச்சை கற்றுக்கொண்டதும் அக்கட்சிகளிலிருந்து வெளிவந்து, தன்னை லிபரல் என்றோ அல்லது வேறு ஏதோ ஒன்று என்றோ அறிவித்துக் கொள்ளும் நபர், காவிரியைப் பற்றி மேடையில் பேசுகிறார் என்றால் இப்படித்தான் பேசுவார்.  அதில் சாரம் என்று எதுவும் இருக்காது.  யோசனை இருக்காது.  எதிரில் உட்கார்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பவரை குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆட்படுத்துவது தான் அந்தப் பேச்சாளரின் நோக்கமாக இருக்கும்.  இதையே தான் உங்கள் கட்டுரையும் செய்கிறது.

 சரி, நீங்கள் எடுத்துக் கொண்ட பிரச்சினைக்கு வருவோம்.

உண்மையில், காவிரி நீர் பங்கீட்டில் ஏற்பட்ட சிக்கல், இந்தியாவின் தேசியம் குறித்த நம்பிக்கைகளின் மீது விழுந்த விரிசல் என்பதை நீங்கள் ஒத்துக் கொள்வீர்களா என்று தெரியவில்லை.  ஆனால், உண்மை என்னவோ அது தான்.

வரலாற்றில் படை பலம் காட்டியே காவிரியின் உரிமையை நிலை நாட்டி வந்த தமிழகம், இந்திய தேசியம் கொடுத்த நவீனத்துவ வாக்குறுதிகளை ஏற்றுக் கொண்டே ஜன நாயக வழியில் தனது உரிமைகள் மீட்டுத்தரப்படும் என்று நம்பிக்கொண்டிருந்தது.  அதனால் தான் நடுவர் மன்றம், ஆணைகள், நீதிமன்றம், மத்திய அரசு, மா நில அரசு, தீர்ப்பாயங்கள் என்ற நவ நாகரீக அமைப்புகளின் மீது நம்பிக்கை வைத்து காத்துக் கொண்டிருக்க ஆரம்பித்தோம்.  இது, இந்திய இறையாண்மையின் மீது நாம் வைத்த நம்பிக்கை.

அதே போல, ஜன நாயக தேர்தல் முறையில் ஒரு ஆட்சியை தேர்ந்தெடுத்தால் அது, இயற்கையைப் பாதுகாப்பது முதற்கொண்டு அத்தனை காரியங்களையும் செவ்வனே செய்யும் என்ற நம்பிக்கையில் தான் ஒவ்வொரு ஐந்தாண்டும் ஆட்சியாளர்களை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.  இதுவும், நாம் நவீன அரசியலமைப்பு மீது கொண்ட நம்பிக்கையினால் தான்.

ஆனால், காவிரி சிக்கலில், இந்த இரண்டு நவீன நம்பிக்கைகள் தான் பொய்த்துப் போகத் தொடங்கியிருக்கின்றன – தேசியம் என்ற சித்தாந்தமும், மக்களாட்சி என்ற அரசியலமைப்பும்.

நாம் நினைத்திருந்தது போல, அவையிரண்டும் நமது சிக்கல்களை தீர்ப்பதாகத் தெரியவில்லை.  மன்னராட்சி காலத்தில், காட்டுமிராண்டித்தனமாய் படையெடுத்துச் சென்று உரிமையை நிலை நாட்டி வந்த நிலை போதும் என்று தான் நாம் இந்தப் புதிய நாகரீக முறைக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.  ஆனால், அக்காட்டுமிராண்டிகள் வாங்கித் தந்த உரிமையைக் கூட நவீனர்களால் வாங்கித் தர முடியவில்லை என்றால், நமது நவீனத்துவத்தில் தானே கோளாறு?

ஐந்து வருடத்திற்கொரு முறை, வாக்களித்து தேர்ந்தெடுக்கிற ஆட்சி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்று தொடர்ச்சியாகக் கண்காணிக்கிற வேலை மக்களுடையது அல்ல, சமஸ்.  மக்களுக்கு அன்றாட வாழ்க்கையை சமாளிக்கவே ஒரு நாளின் 24 மணி நேரம் போதவில்லை.  இதுவெல்லாமே, நமது அரசியல் அமைப்பின் கோளாறு.  அது செயல்படுகிறதா இல்லையா என்று கண்காணிக்க வேண்டிய ஊடகம் போன்ற அமைப்புகள்  தங்களது ஒழுக்கத்தை இழந்ததால் நிகழ்ந்த கோளாறு.  அதாவது,  ஒரு வகையில் பார்த்தால், நீங்கள் தான் அந்த நவீன கண்காணிப்பாளர், சமஸ்.  மக்கள் பத்திரிகையாளர்களைத்தான் இதற்காக நம்புகிறோம்.

பிரச்சினை என்னவென்று இப்பொழுது உங்களுக்குப் புரிகிறதா?  பிரச்சினை மக்களிடம் இல்லை.  அப்படி இருப்பதாய் ஒரு குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்தி, அவர்களது நதி உரிமையை கேள்விக்குள்ளாக்குவதற்கு முயற்சி செய்கிறீர்கள்.

ஆனால், தோற்றுக் கொண்டிருப்பதென்னவோ, தேசியம், மக்களாட்சி, பத்திரிகையாளர் போன்ற நவீன கருத்தாக்கங்கள் தான்.  நாம் வேறு புதிய நாகரீக சமூக அமைப்பை தேடியாக வேண்டிய தேவை உருவாகிவிட்டது என்றே நான் நினைக்கிறேன்.  நவீனத்துவம் நாகரீகமானது என்று இனியும் நம்பிக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை.

காவிரி போன்ற பிரச்சினையில் இது தான் சமஸ் நடந்து கொண்டிருப்பது.  இதை, உங்கள் கட்டுரை எங்கே தவற விடுகிறது என்று புரிந்து கொண்டீர்களா?

வாசித்துக் கொண்டிருப்பவரை குற்றவுணர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கும் எளிய தந்திரத்தை நீங்கள் நம்ப ஆரம்பித்திருக்கிறீர்கள்.  அது தான் கோளாறே!.

இது மேடைப்பேச்சின் அழகிய குதர்க்கம்.

கட்டுரையாளர் – Dharmaraj Thamburaj – மதுரை காமராஜர் பல்கலை.யின்  நாட்டுப்புற மற்றும் கலாச்சாரம் ஆய்வுகள் துறை தலைவர். எழுத்தாளர். இவருடைய சமீபத்திய நூல் ‘நான் ஏன் தலித்தும் அல்ல’.

Advertisements

3 replies »

  1. தென்னிந்தியரை, குறிப்பாக தமிழர்களை நான் மிகவும் மதிக்கிறேன். அவர்கள் தன்மானமிக்கவர். கல்வியில் சிறந்து விளங்குகின்றனர் — பாக்கிஸ்தான் ஜெனரல் முஷர்ரப்.
    ——————

    பாக்கிஸ்தான் அதிபர் ஜெனரல் முஷர்ரப்பை, திராவிடர் கழகம் பெரியார் திடலுக்கு அழைத்தால் நிச்சயமாக வருவார். தந்தை பெரியார் தலைமையில், அறிஞர் அண்ணா, அம்பேத்கர், சண்டே அப்சர்வர் ஆசிரியர் பி.பாலசுப்ரமணியன், டி.ஏ.வி. நாதன், கே.எம். பாலசுப்பிரமணியம் ஆகியோர் சந்தித்து என்ன பேசினர் என்பதை அவருக்கு விளக்க வேண்டும். இந்த சந்திப்பின் பின்னனியில், ஜஸ்டிஸ் பார்ட்டியின் மாபெரும் தலைவர்களான முத்தையா முதலியார், எம்.ஏ.முத்தையா செட்டியார் ஆகியோர் இருந்தனரென்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    ஜெனரல் முஷர்ரப் பெரியார் திடலுக்கு வந்தால், அது தென்னிந்திய முஸ்லிம்கள் அனைவரையும் பெரியார் தளத்தில் ஒன்றிணைத்து, இன்ஷா அல்லாஹ் திராவிட நாடு பிறக்க வழிவகுக்குமென்றால் மிகையாகாது.

    இனியும் தமிழன் இந்த பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதாவின் அடிமையாக வாழ்ந்தால், தண்ணியில்லாமல் சாவான். ஈழத்தமிழன் போல் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டு நாடோடியாக அலைவான்.

    Like

  2. தனித்தமிழ்நாடு கோரிக்கை, தென்னிந்திய பெடரேஷனுக்கு வழிவகுக்கும்:

    “பாரத்மாதா எனும் சீக்கு பிடித்த தேவ்டியாமுண்டையின் துர்நாற்றம் வயித்தை குமட்டுகிறது. இனி எவ்வளவு நாளைக்கு இந்த பாப்பார பண்டார பரதேசிகளின் அட்டூழியங்களை பொறுப்பது?. எவ்வளவு பேரால் அரேபியாவுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் பிழைக்க ஓட முடியும்?. எவ்வளவு பேருக்கு அவர்களால் வேலை தரமுடியும்?. தனக்கு மிஞ்சித்தான் தானம் எனும் மனநிலை அங்கேயும் வருகிறது. சொந்த மண்ணில் விவசாயம் செய்ய முடியவில்லை, சொந்த கடலில் மீன் பிடிக்க முடியவில்லை, சொந்த ஆற்றில் தண்ணீரில்லை… இனியும் தேவையா இந்த பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதா?” எனும் கேள்வி நாடு முழுதும் 130 கோடி மக்களின் மனதில் எதிரொலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

    வடக்கே காஷ்மீர், காலிஸ்தான் மற்றும் கிருத்துவர் பெரும்பான்மையாக வாழும் ஜீஸஸ்தான் என சொல்லப்படும் அருணாச்சல், நாகலாந்து, மணிப்பூர், மிசோராம், சிக்கிம், மேகாலயா ஆகிய மாநிலங்களில் விடுதலை நெருப்பு கொழுந்து விட்டு எரிகிறது. இந்திய ராணுவம் பல துண்டுகளாக உடையும் நிலை வந்துவிட்டது.

    இந்த சூழ்நிலையில், பூனைக்கு மணி கட்டுவது யார்?. “தமிழனில்லாத நாடில்லை, தமிழனுக்கென்றொரு நாடில்லையே” என புலம்புவதால் என்ன பயன்?. மந்திரத்தால் மாங்காய் காய்க்குமா?.

    தமிழகத்தின் ஆறுகள் அண்டை மாநிலங்களிலிருந்து வருகின்றன. தனித்தமிழ்நாடு என பேச்செடுத்தால், குடிக்க தண்ணியில்லாமல் தமிழன் சாவான் எனும் பயமும் இருப்பதை நம்மால் மறுக்க முடியாது?. அதே சமயம், முக்கடலின் பெரும்பகுதி, நான்கு மாநிலங்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. யார் முட்டுக்கட்டை போட்டாலும் கடல் வழி வர்த்தகம் கடுமையாக பாதிக்கப்படும்.

    தென்னிந்தியாவின் ஜனத்தொகை 25 கோடி. வட இந்தியாவின் ஜனத்தொகை 100+ கோடி. தென்னிந்தியாவில் அனைத்து ஆறுகளும் வளங்களும் உள்ளன. முக்கடல் தென்னிந்தியாவில் உள்ளது. வட இந்தியாவிலிருந்து ஒரு சிறு துரும்பு கூட தென்னிந்தியாவுக்கு தேவையில்லை. வெறும் பாஸ்போர்ட் தருவதற்கு டெல்லிக்காரன் தேவையா?. தென்னிந்தியா தனிநாடாக பிரியாவிட்டால், வட இந்தியாவின் ஜனத்தொகை வெள்ளத்தில் தென்னிந்தியா மூழ்கிவிடும்.

    ஆக கூழுக்கும் ஆசை மிசைக்கும் ஆசை என்பது நடக்காது. இந்த சூழ்நிலையில், தமிழகத்தின் தண்ணீர் பிரச்னை தீர வேண்டுமானால், தந்தை பெரியார் கனவு கண்ட திராவிட நாடெனும் “சுதந்திர தென்னிந்திய பெடரேஷன்” ஒன்றே தீர்வு என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.

    பார்ப்பன பாசிஸத்துக்கெதிராக, திராவிட, தலித் மற்றும் இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் தமிழகத்தில் ஒன்று சேர்ந்துவிட்டன. அதே சமயம் ஷரியா எனும் எரிமலையை சீண்டிவிட்டு, 40 கோடி இந்திய முஸ்லிம்களை ஒன்றிணைத்து விட்டான் முட்டாள் பாப்பான்.

    இன்று தென்னிந்திய பெடரேஷனை உருவாக்கும் பொன்னான வாய்ப்பு தமிழனின் கையில் இருக்கிறது. இந்த கருத்தை கேரளா, ஆந்திரா மற்றும் கர்நாடக தலைவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் பொறுப்பை திராவிட, தலித் மற்றும் இஸ்லாமிய தலைவர்கள் ஏற்க வேண்டும்.

    சீனாவுக்கு முக்கடல் வர்த்தக வழிப்பாதை தேவை. ஆகையால் தென்னிந்தியா தனி நாடாக சீனா முழு ஆதரவு தரும். இது காஷ்மீர், காலிஸ்தான், ஜீஸஸ்தான், இஸ்லாமிஸ்தான் ஆகிய நாடுகள் பிறக்க வழி வகுக்கும்.

    இன்ஷா அல்லாஹ், எல்லோரும் எல்லாமும் பெற்று இல்லாமை இல்லாமல் வாழ்வர்.

    Like

  3. சோவியத் போல் இந்தியா சிதறும் நாள் நெருங்கிவிட்டது:

    தென்னிந்தியாவின் ஜனத்தொகை 25 கோடி. வட இந்தியாவின் ஜனத்தொகை 100+ கோடி. தென்னிந்தியாவில் அனைத்து ஆறுகளும் வளங்களும் உள்ளன. முக்கடல் தென்னிந்தியாவில் உள்ளது. வட இந்தியாவிலிருந்து ஒரு சிறு துரும்பு கூட தென்னிந்தியாவுக்கு தேவையில்லை.

    காலிஸ்தான், காஷ்மீர், நக்ஸலைட், வடகிழக்கு ஜீஸஸ்தான், சைனா, பாக்கிஸ்தான் ஆகிய அனைத்து பிரச்னைகளும் வடக்கில் உள்ளது. தெற்கில் அமைதி தவழ்கிறது. வெறும் பாஸ்போர்ட் தருவதற்கு டெல்லிக்காரன் தேவையா?.

    அஸ்ஸாமில் முஸ்லிம் ஜனத்தொகை 45 சதவீதத்துக்கு மேல். ஆனால் பெரும்பான்மையான முஸ்லிம்களை பங்களாதேஷி அகதிகள் என முத்திரை குத்தி அவர்களுடைய ஓட்டுரிமை நிராகரிக்கப்பட்டு விட்டது. இதை முதலில் செய்தவன் காங்கிரஸ். இப்பொழுது பாஜக பாப்பான், காங்கிரஸ் பாப்பான் பற்ற வைத்த நெருப்பை ஊதிப்பெரிதாக்கி தில்லு முல்லு செய்து ஆட்சியை பிடித்து விட்டான்.

    அஸ்ஸாமை சுற்றி பங்களாதேஷும், மேற்கு வங்காள முஸ்லிம்களும் இருக்கின்றனர். 1906ல், இந்தியாவின் முதல் பிரிவினை மேற்கு வங்காளம், கிழக்கு வாங்காளமென இங்கேதான் அரங்கேறியது என்பது இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்ட விஷயம்.

    அஸ்ஸாம் கொதிக்கிறது. அண்ணன் எப்போ சாவான் திண்ணை எப்போ காலியாகுமென நக்ஸலைட், அஸ்ஸாம், மணிப்பூர், நாகலாந்து போன்ற 15க்கு மேலான விடுதலை இயக்கங்கள் காத்திருக்கின்றன. நாகலாந்து, மணிப்பூர், மிசோராம், சிக்கிம், மேகாலயா, திரிபுரா ஆகிய 6 வடகிழக்கு மாநிலங்களில் 95 சதவீதத்துக்கு மேலான மக்கள் கிருத்துவர். ஜீஸஸ்தானுக்காக காத்திருக்கின்றனர்.

    இந்தியா சிதறிவிடுமென்பது காங்கிரஸ்காரனுக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆகையால்தான், நைசாக பாஜகவிடம் ஆட்சியை கொடுத்துவிட்டு கையை கழுவிவிட்டான். அஸ்ஸாம் தேர்தலில் சோனியா சுண்டுவிரலைக்கூட அசைக்கவில்லை. அஸ்ஸாம் ஒரு கொதிக்கும் அக்னிக்குண்டமென்பது சோனியாவுக்கு நன்றாகத்தெரியும். ஆகையால், மோடியை உள்ளே தள்ளிவிட்டு அழகாக கையை கழுவிவிட்டார்.

    போப்பாண்டவரின் கட்டளைக்காக சோனியா காத்திருக்கிறார். கட்டளை வந்ததும் வடகிழக்கு இந்தியா ஜீஸஸ்தானாக ஞானஸ்நானம் செய்யப்படும். சோனியாவின் குடும்பம் ஜீஸஸ்தானை ஆட்சி செய்யும்.

    எரிகிற வீட்டில் பிடுங்கின வரை ஆதாயமென அவனவன் சுருட்டுவதை பார்த்தால், பாரத்மாதாவின் இறுதி யாத்திரை நெருங்கி விட்டதென்பதில் சந்தேகமில்லை.

    100+ கோடி மக்கள் வாழும் வட இந்தியா கொந்தளிக்கிறது. மனிதன் வாழமுடியாத சூழ்நிலை அங்கே உருவாகிறது. இது தவிர தண்ணீர் பிரச்னை, இடப்பற்றாக்குறை என per capita resource சுருங்குகிறது. மனித சரித்திரம் கண்டிராத மிகப்பெரிய உள்நாட்டுக்கலவரம் வட இந்தியாவை எதிர்நோக்குகிறது. வேலையில்லை, உணவில்லை, தண்ணியில்லை என்றால், பாப்பாத்தி பாரத்மாதாவே சவூதி ஷேக்கிடம் ஓடிப்போய்விடுவாள்.

    காலிஸ்தான் போனால், காஷ்மீர் போகும். முஸ்லிம் மெஜாரிட்டி அஸ்ஸாம், மேற்கு வங்காளம், பங்களாதேஷ் தனி நாடாக இணைந்துவிடும், நாகலாந்து, மணிப்பூர், மிசோராம், சிக்கிம், மேகாலயா, திரிபுரா ஆகிய 6 வடகிழக்கு மாநிலங்களில் 95 சதவீதத்துக்கு மேலான மக்கள் கிருத்துவர். அது ஜீஸஸ்தானாகிவிடும். மீதமிருக்கும் வட இந்தியாவில் மெஜாரிட்டி முஸ்லிம்கள். அது மொகலிஸ்தானாகிவிடும்.

    சீனாவுக்கு முக்கடல் வர்த்தக வழிப்பாதை தேவை. ஆகையால் தென்னிந்தியா தனிநாடாக சீனா முழு ஆதரவு தரும். பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதாவின் இறுதி யாத்திரைக்கு காலிஸ்தானும், பங்களாதேஷும் மணியடிக்கும்.

    2020ல் தென்னிந்தியா தனி நாடாவதை எந்த கொம்பனாலும் தடுக்கமுடியாது, இன்ஷா அல்லாஹ்.

    Like

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s