இடதுசாரிகள்

கம்யூனிஸ்டுகளை சந்தேகப்படலாமா?

மாதவராஜ்

மாதவராஜ்

சி.பி.எம் கட்சியின் தலைமை உயர்ஜாதி பிராமணர்கள் கையில் இருக்கிறது, அதுதான் சிபிஎம் கட்சியின் பின்னடைவுக்கும், தவறான நிலைபாடுகளுக்கும் காரணம் என்று இங்கு பேசப்படுகிறது. மட்டமான கிண்டலும், நக்கலுமாக இந்தக் கருத்துகள் சொல்லப்பட்ட போதிலும், கம்யூனிஸ இயக்கத்தை எதாவது சொல்லி களங்கப்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கமே அவைகளில் இருந்த போதிலும், பொதுவெளியில் அதுகுறித்து வெளிப்படையாகவும், நேர்மையாகவும் பேசுவதே சரியாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். எனது தனிப்பட்ட புரிதலில் இருந்து சில கருத்துக்களை முன்வைக்கத் தோன்றுகிறது.

சிபிஎம்மின் தலைமைப் பொறுப்பில் இன்றைக்கும் மிக மிகக் குறைந்த அளவிலேயே தலித்துகளும், பெண்களும் இருக்கின்றனர் என்பதை கட்சி பகிரங்கமாகவே ஒப்புக்கொள்கிறது. தன் பலவீனமாக ஏற்றுக்கொண்டும், சுயவிமர்சனம் செய்துகொண்டும் அதைச் சரிசெய்வதற்கான தீவீர முயற்சிகளிலும் ஈடுபடுகிறது. கட்சிக்குள் இதுகுறித்து சுதந்திரமான, வெளிப்படையான உரையாடல்கள் நடந்துகொண்டு இருக்கின்றன. நிச்சயம் வருங்காலத்தில் சரிசெய்ய வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் செயல்பட்டு வருகிறது.

அதே வேளையில், கட்சியின் தலைமையில் உயர்ஜாதியினரே அதிகமாக இருப்பதால், கட்சியின் செயல்பாடுகள் உயர்ஜாதியினருக்கு ஆதரவாகவும், மற்ற சமூகத்தினருக்கு எதிராகவும் அமைந்திருக்கிறதா என்பதையும் ஆராய்ந்து பார்க்கிற நேர்மை வேண்டும்.

பிராமணர்கள் வேறு. பிராமணீயம் வேறு. பிராமணர்கள் அனைவருக்கும் எதிரானதாய் ஒரு முற்போக்கு இயக்கம் இருந்திட முடியாது. பிராமணீயத்தைத் தூக்கிப் பிடித்தால் அது ஒரு முற்போக்கு இயக்கமாக இருந்திடவே முடியாது. இந்த புரிதலோடு சிபிஎம்மை விமர்சித்தால் நேர்மையாய் இருக்கும்.

இந்தியாவில் உள்ள பெரும்பாலான இயக்கங்கள், அதன் ஆரம்ப காலத்தில் உயர்ஜாதியினரால் துவக்கப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. சமூகம் குறித்த அவரவர் புரிதல்கள், பார்வைகளோடு அந்த இயக்கங்களின் தன்மைகள் இருந்தன. இந்த சமூக அமைப்பே அதிகார வர்க்கத்தின் பிடியில் இருக்கிறது, செல்வந்தர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கிறது, அதனை உழைக்கும் வர்க்கத்தின் சமூகமாக மாற்ற வேண்டும் என்று மார்க்சீயத்தை ஏற்றுக்கொண்டபோதே, அங்கு பிராமணீயம் இல்லை என்பதை அறிய முடிகிறது. அனைவரும் சமம் என்னும் உயர்ந்த லட்சியத்தை சிந்தனைகளிலும், செயல்களிலும் ஏந்திய போதே பிராமணீயத்தை எதிர்த்துக் கிளம்பிய மனிதர்களாக அவர்கள் இருந்தனர் என்று பார்க்க முடிகிறது. ஜாதி, மதம், இனம் தாண்டி, சர்வதேச பாட்டளி வர்க்கத்தின் பகுதியாக தங்களை வரித்துக்கொண்ட அந்த கம்யூனிஸ்டுகளின் உன்னத நோக்கத்தை, இன்றைக்கு ‘பிராமணர்கள்’ என்றும், ‘பிராமணியம்’ என்றும் ஒரு வரியில் இழிவு படுத்துவது இந்திய வரலாற்றின் நெடிய வழியை ஒரு கணத்தில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு கடந்து விடுவதேயாகும்.

வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த அளவுக்கு, அதற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளுக்கு அழுத்தம் கொடுத்த அளவுக்கு, இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள் சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான செயல்பாடுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை என்பது ஒரு கசப்பான உண்மைதான். ஒரு சித்தாந்தத்தை, அந்த மண்ணுக்குரிய, மனிதர்களுக்குரிய தன்மையோடு புரிந்துகொண்டு நடைமுறைப்படுத்துவதில் உள்ள ஆரம்பகாலச் சிக்கல்களே அவை. இந்த பலவீனத்தையும் ஒப்புக்கொண்டு, சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளையும் சி.பி.எம் தீவிரப்படுத்தி இருக்கிறது. கடந்த பத்து பதினைந்து ஆண்டுகளில் அதற்கான ஆதாரமான பல நிகழ்வுகளை பார்க்க முடியும், சொல்ல முடியும். பிராமணியத் தலைமை இதனை ஒருபோதும் ஒப்புக்கொண்டும் இருக்காது, சரிசெய்ய முயன்றும் இருக்காது.

வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்த போதிலும், அதனையொட்டி சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தையும் சேர்த்தே நடத்திய காட்சிகளும் வரலாற்றில் பதிந்தே இருக்கின்றன. கீழ்வெண்மணியின் தீ கருகிய வாடையோடு அது நிறைந்து இருக்கிறது. அங்கு ஆதிக்கசக்திகளுக்கு எதிராக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை திரட்டியது பிராமணியமா? கம்யூனிசமா? அதே வேளையில் சமூக நீதி பேசுகிற, பிராமணர்கள் தலைமையல்லாத திராவிடக் கட்சிகள் யார் பக்கம் அப்போது இருந்தனர் என்பதையும் சேர்த்தே பார்க்க வேண்டும்.

மேலவளவு, வாச்சாதி, மாஞ்சோலை, பாப்பாப்பட்டி கீரிப்பட்டி, உத்தப்புரம், பரமக்குடி என தமிழகத்தை அதிர வைத்த, தலித் மக்களுக்கு எதிரான ஆதிக்க ஜாதியினரின், அதிகார வர்க்கத்தின் கொடுமைகளின் போது பிராமணர்கள் தலைமையல்லாத திராவிடக் கட்சிகள் என்ன செய்தன, என்ன நிலைபாடு எடுத்தன என்பதையும் சுய விமர்சனத்தோடு பேசலாமே. கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் யார் பக்கம் இருந்தன, யாருக்காக போரடின என்பதையும் பேசலாமே.

கம்யூனிஸ்டுகளை சந்தேகப்படலாம். எல்லாவற்றையும் சந்தேகப்படு என்னும் மார்க்சீயத்தை ஏற்றுக்கொண்ட கம்யூனிஸ்டுகள் அதற்காக மகிழ்ச்சியே கொள்வார்கள்.

ஆனால் வரலாற்றில் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி தவறு இழைத்தவர்கள் தங்களையும் சுயபரிசோதனை செய்து, சரி செய்து, சமூக ஒடுக்குமுறைக்கான போராட்டங்களையும், இயக்கத்தையும் முன்னெடுக்க அணி திரள வேண்டும் என்பதே கம்யூனிஸ்டுகளின் விருப்பமாக இருக்கிறது.

மாதவராஜ், எழுத்தாளர்; தொழிற்சங்க செயல்பாட்டாளர்.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s