உரையாடல்

“திராவிட இயக்க சிந்தனையோடு எழுதுகிறவர்களை இங்கே கொண்டாடுவதில்லை”: எழுத்தாளர் தமிழ்மகன் நேர்காணல்

சினிமா பத்திரிகையாளர், அறிவியல் புனைகதை எழுத்தாளர், நாவலாசிரியர், சிறுகதாசிரியர் என பன்முகத்துடன் எழுதி வருபவர் தமிழ்மகன். இரண்டு கவிதை நூல்கள், ஐந்து சிறுகதை தொகுதி, பத்துக்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள், அறிவியல் கட்டுரை தொகுப்பு, சினிமா தொடர்பான ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் என இவருடைய எழுத்துழைப்பு ஆவணமாக்கப்பட்டுள்ளது.  இதுவரை வெளியான இவருடைய நூல்களில் ஆகச்சிறந்த படைப்பாகக் கொண்டாடப்படுவது திராவிட இயக்க பின்னணியில் எழுத்தப்பட்ட ‘வெட்டுப்புலி’ நாவலே! இந்த உரையாடலின் மையப்புள்ளியாக ‘வெட்டுப்புலி’ அமைந்திருக்கிறது. தொழிற்சங்க செயல்பாட்டாளர் பீட்டர் துரைராஜ், வாசகராக எழுத்தாளர் தமிழ்மகனின் எழுத்தின் மேல் ஆர்வம் கொண்டவர். இருவருக்குமிடையேயான உரையாடலை, ஒருங்கிணைத்து தொகுத்திருக்கிறது த டைம்ஸ் தமிழ்.

எழுத்தாளர் தமிழ்மகனுடன் தொழிற்சங்க செயல்பாட்டாளர் பீட்டர் துரைராஜ்..

“தமிழ்மகன் என்பது உங்களுடைய புனைப்பெயரா? இயற்பெயரா?”

“என்னுடைய இயற்பெயர் வெங்கடேசன். நான் மாநிலக் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த 83-ஆம் வருடம் என்னுடைய கவிதைத் தொகுப்பு வந்தது. அப்போது வெங்கடேசன் என்ற பெயரை ஒரு கவிஞனுக்குரிய பெயராக நினைக்கவில்லை. கவிஞர் மு. மேத்தா என்னுடைய பேராசிரியர். கவிதைத் தொகுப்புக்கு அவர்தான் முன்னுரை அளித்தார்.  வேறொரு கவித்துவமான பெயரை ஐய்யாவிடம் கேட்டேன். அப்போது அவர் தமிழ்மகன் என வைத்தார். கவிதைத் தொகுப்பில் ‘தமிழ்மகன்’ என வந்தது முதல் கல்லுரிக்குள்ளும் என்னை தமிழ்மகன் என்றே அழைக்க ஆரம்பித்தனர். பிறகு, போலீஸ் செய்தி, மின்மினி போன்ற பத்திரிகைகளில் பணியாற்றும்போதும் தமிழ்மகன் என்ற பெயரிலேயே எழுதினேன். வண்ணத்திரை, குங்குமம், தினமணி, விகடன் என நான் பணியாற்றிய அத்தனை இடங்களிலும் என்னை தமிழ்மகன் என்றே அறிவார்கள். வெங்கடேசன் என்பதுதான் என்னுடைய இயற்பெயர் என்பது பலருக்குத் தெரியாது. அது குடும்பத்துக்குள் மட்டுமே தெரிந்த பெயராகிவிட்டது”.

“பத்திரிகையாளர் பணியை விரும்பி தேர்ந்தெடுத்தீர்களா? இரண்டுமே எழுதுவது என்கிற தொடர்பில் பத்திரிகையாளர் ஆனீர்களா?”

“முழு நேர எழுத்தாளர் ஆக வேண்டும் என்பதுதான் என் விருப்பம். ஒரு கவிதைத் தொகுதி வந்தது. அந்த நேரத்திலேயே மணியன் ஆசிரியராக இருந்த ‘இதயம் பேசுகிறது’ பத்திரிகையில் நாவல் போட்டி நடத்தினார்கள். டிவிஎஸ் நிறுவனமும் ‘இதயம் பேசுகிறது’ இதழும் இணைந்து இந்தப் போட்டியை நடத்தினார்கள். நான் அப்போது கல்லூரியில் இறுதி ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். தேர்வு நேரம் அது. தேர்வு எழுதுவதைவிட, நாவல் எழுதுவதுதான் எனக்குப் பெரிதாகப் பட்டது. நான் தேர்வுக்குப் போகவேயில்லை. தேர்வும் நாவலை சமர்பிக்கும் தேதியும் ஒரே நேரத்தில் வந்தன. நான் நாவல் எழுதத்தான் கவனம் செலுத்தினேன். அந்தப்போட்டியில் முதல் பரிசும் வாங்கினேன். அப்போது எனக்கு டிவிஎஸ் 50 கொடுத்தார்கள். அது எனக்கு நம்பிக்கை அளித்தது. எழுதியே நாம் வாழ முடியும் என்ற எண்ணத்தை எனக்குள் உண்டாக்கியது. ஆனால், அது அவ்வளவு சுலபமானதாக இல்லை. டிவிஎஸ் 50 கொடுத்தார்களே தவிர, அப்போதைய பெட்ரோல் விலை ஆறு ரூபாயோ ஐந்து நூபாயோ, அதை வாங்கவே எனக்குச் சிரமமாக இருந்தது. தினமணி கதிரில் ஒன்றிரண்டு கதைகள் வரும். ஒரு சில சிறுபத்திரிகைகளில் காசு தரமாட்டார்கள். கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள் பத்திரிகைகளில் வரும். படைப்புகளைப் போய் பத்திரிகைகளில் கொடுத்துவிட்டு வருவேன். அங்கே வேலை கேட்க வேண்டும் என்று நினைக்கவே இல்லை.

இந்த நேரத்தில் எனக்குத் திருமணமாகி, குழந்தையும் பிறந்திருந்தது. அதற்குப் பிறகும் நான் எழுத்தாளானாகத்தான் இருப்பேன் என வீம்பு பிடிக்கமுடியவில்லை. ஒரு தோல்விதான், முழு நேர எழுத்தாளனாக இருக்க விரும்பி பத்திரிகை பணிக்குப் போவது! அதுகூட நான் கேட்கவில்லை. பெரியார் திடலில் ஏதோ கூட்டம் ஒன்றுக்குப் போயிருந்தபோது, என்னுடைய நண்பர் கவிதாபாரதி ‘என்ன தமிழ் பண்றீங்க’ எனக் கேட்டார். பத்திரிகைகளில்தான் ஏதாவது வேலை தேட வேண்டும் என்று சொன்னேன். அவரைப் பார்க்கும் அப்படியொரு யோசனை எனக்கும் இல்லை. அவர் கேட்டதால் சொன்னேன். சொன்ன உடனே ‘அப்போ நாளைக்கு வாங்க’ என சொன்னார். கவிதா பாரதி தான் பணியாற்றி போலீஸ் செய்தி இதழிலிலிருந்து விலகும் முடிவில் இருந்திருக்கிறார். அந்த இடத்துக்கு என்னை பணியமர்த்த வரச்சொல்லியிருக்கிறார். அப்போது ஆரம்பித்ததுதான் பத்திரிகையாளர் வாழ்வு. 82ல் இருந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். தினகரனில் கவிதை வரும் தினமணி கதிரில் ஏதாவது ஒரு படைப்பு வரும். குங்குமம், முத்தாரம் என எழுதிக்கொண்டிருந்தாலும், 1989-ஆம் ஆண்டிலிருந்துதான் முழுநேர பத்திரிகையாளராக மாறினேன்.”

“82-ஆம் ஆண்டிலிருந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். இப்போது அறியப்பட்ட எழுத்தாளராக இருக்கிறீர்கள். இதுவே போதும் என நினைக்கிறீர்களா?”

“இருபது வயதிலிருந்தே எழுதிக்கொண்டிருந்தாலும் கூட உண்மையான பக்குவம் வர இந்த வயது தேவைப்படுகிறது என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். அரை நூற்றாண்டு வயது என்பது ஒரு பெரிய பக்குவத்தையும் சமுதாயத்தைப் பற்றிய ஒரு பார்வையை ஏற்படுத்துவதற்கு தேவையாகத்தான் இருக்கிறது. இருபது வயதில் உடனே புரட்சி ஏற்பட்டுவிடவேண்டும் என நினைக்கிற, ஒரு நக்சல்பாரியா மாறிவிட வேண்டும் என்கிற எண்ணம்தான் இருக்கும். இன்றைக்கே ஏன் புரட்சி வரவில்லை; இன்றைக்கே மாற்றம் வரவில்லை என்கிற எண்ணம்தான் இருந்திருக்கும். அந்த வயதில் இருந்த வேகம் முழுமையானதாக இல்லை. அப்படி ஒரே நாளில் புரட்சி வந்துவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்பதுகூட அப்போது தெரியாது.

அப்போது நிறைய குழுக்கள் இருந்தன, ஆங்காங்கே கூட்டங்கள் நடக்கும். மவுண்ட் ரோடு எல் எல் ஏ பில்டிங் போவோம். அங்கிருந்து பெரியார் திடலுக்குப் போவோம். கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் மே தின ஊர்வலத்தில் கலந்துகொள்வோம். தொடர்புகள் இருந்தது; நிறைய தெரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது. அந்த ஆர்வம் குவிந்து, இதுதான் நாம் செய்ய வேண்டியது என எந்தவித தெளிவையும் ஏற்படுத்தவில்லை. பிறகு, புரட்சி ஒரு இரவில் ஏற்படாது, இது கனிய காலம் பிடிக்கும், இங்கே என்னென்ன கட்டுமானங்கள் இருக்கின்றன; சாதிய கட்டுமானங்கள் என்ன? வர்க்க கட்டுமானங்கள் என்ன? வர்ணாசிரமம் என்றால் என்ன? மதச் சிக்கல்கள் என்ன? என்பதை தெரிந்துகொள்ள காலங்கள் தேவைப்பட்டன.

இப்போது எழுத்தினால் என்ன சாதிக்க முடியும் என்பதை தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உண்மையான, நேர்மையான மனிதாக என்னுடைய வாசகருக்கு ஒரு விஷயத்தை சொல்ல வேண்டும். அதன் மூலமாக ஒரு சலனம் ஏற்பட வேண்டும். அதைப்பற்றி அவன் குடும்பத்தாரிடமோ, நண்பர்களிடமோ விவாதிக்க வேண்டும். இந்த அனுபவங்களெல்லாம் பெருக வேண்டும். நல்லெண்ணம் பெருக வேண்டும் என்பதே இப்போது எனக்குள்ள எதிர்பார்ப்பு.

என்னுடைய முதல் கவிதை தொகுப்பு ‘பூமிக்குப் புரிய வைப்போம்’ என்பது, அப்படியொரு புரட்சி சிந்தனை. ’கவிதை மென்மையான பூகம்பம்; அது படிக்கும்போதே வெடிக்கும்’ என்றொரு கவிதை ஆரம்பிக்கும். இதுபோன்று எழுதுவதெல்லாம் போலியாக இருக்கிறது. ‘ஆறறிவு மரங்கள்’ என்ற இரண்டாவது கவிதை தொகுப்பு மக்கள் எல்லாம் மூடத்தனத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்திய கவிதைகள். இதையெல்லாமே அவசரப்பட்டு எழுதிவிட்டோமே என்று கட்டத்தில் அப்படி எழுதுவதையே விட்டுவிட்டேன். எங்கும் அந்தக் கவிதைகள் குறித்து சொல்வதுகூட இல்லை.  ‘ஏன் தமிழ் நீங்கள் கவிஞர் தானே, ஏன் கவிதை எழுதுவதில்லையா?’ என்று ஜெயமோகன்கூட ஒரு முறை கேட்டார். 80களில் எழுதிய கவிதைகளை படித்திருப்பார் போல. ஆனால் நான் கவிதைகள் எழுதுவதை 85க்குப் பிறகு நிறுத்திவிட்டேன்.

அதன்பிறகு, ஒரு பொறுப்பான எழுத்தின் மேல் கவனம் வந்தது. பக்குவப்பட்ட எழுத்துக்கு இந்த வயது தேவைப்படுகிறது. இனிதான் ஆரோக்கியமான, ஒரு நல்ல நாவலை எழுதப்போகிறேன் என நினைக்கிறேன்.”.

1916ல் தென்னிந்திய நல உரிமை சங்கமாக ஆரம்பிக்கப்பட்டு, ஜஸ்டிஸ் பார்டியாகி, திக.வாகி, திமுக.வாகி, அதிமுக.வாகி போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. நூறு வருடமாக இதற்கும் ஒரு வரலாறு உண்டு. ஆனால் ஒரு இடத்தில்கூட அது பதிவாகவில்லை.

“உங்களுடைய பின்புலம் பற்றி…”

“அப்பா பச்சையப்பன் கல்லூரியில் படிக்கும்போதிலிருந்தே சென்னைவாசியாகிவிட்டார். மின்சார வாரியத்தில் சென்னையிலேயே பணியும் கிடைத்தது. திருமணமாகி அவர் இங்கே நிரந்தரமாக தங்கிவிட்டார். அப்பா-அம்மாவுடைய சொந்த ஊர் என்று பார்த்தால், அது திருவள்ளூர் மாவட்டம்தான். அங்கே நிலம் இருந்தது. விழாக்களுக்கும் விடுமுறைகளிலும் சென்று வரும் ஊராக அது இருந்தது. மற்றபடி சென்னைதான் என்னுடைய ஊர். நாங்கள் ஓட்டேரி என்ற பகுதியில் வசித்தோம். தி. நகர் ராமகிருஷ்ணா பள்ளியிலும் சென்னை மாநிலக் கல்லூரியிலும் படித்தேன். மாநிலக்கல்லூரியில் பி.எஸ்ஸி பிஸிக்ஸ் படித்தேன்.

எனக்கு அறிவியல் ஆர்வமும் இருந்தது, தமிழின் மேலும் ஆர்வம் இருந்தது. அப்போது என்னுடைய தமிழ் பேராசிரியர்களாக இருந்தவர்கள், மிக முக்கியமானவர்கள். கவிஞர் மு. மேத்தா ‘சோழ நிலா’ எழுதி பரபரப்பாக பேசப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். எங்கு பார்த்தாலும் ஆனந்தவிகடன் பரிசு பெற்ற நாவல் என்கிற போஸ்டர்கள் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அவர்தான் எங்களுடைய பேராசிரியர் என்றால் எப்படி இருக்கும்? பொன். செல்வகணபதி என்னுடைய பேராசிரியர். தமிழறிஞர் இலக்குவனார் மகன் மறைமலை ஐயா என்னுடைய பேராசிரியர். டாக்டர். இளவரசு ஐயா என்னுடைய பேராசிரியர். இப்படி அங்கே ஒரு அருமையான தமிழ் சூழல் இருந்தது.

இந்தப் பக்கம் அறிவியல் மாணவன், இயற்பியல் கருவிகளை வைத்துக்கொண்டு அளவீடுகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். சர். சி. வி. ராமன், சந்திரசேகர் என மாநில கல்லூரியில் பணியாற்றிய இரண்டு பேராசிரியர்கள் நோபல் விருது பெற்றவர்கள். அவர்களும் இயற்பியல் துறையைச் சேர்ந்தவர்கள். அந்தப் பக்கம் தமிழ் சிறப்பு வகுப்புகள் நடந்துகொண்டிருக்கும். அவ்வை நடராசன் வந்து பேசுவார். திடீரென்று விடுதலை புலிகள் தலைவர் பிரபாகரன் வந்து போனார் என்பார்கள். தமிழறிஞர்களுடன் அப்போது அவருக்கு நல்ல பழக்கம் இருந்தது. மாநிலக் கல்லூரிக்கு வந்து போயிருக்கிறார். இப்படி அறிவியல் பெருமையும் தமிழ் உணர்வுவாக நான் வளர்ந்தேன். இன்றைக்கும் நான் ஒரு அறிவியல் புனைகதைகள் எழுதுவதற்கும் தமிழில் இலக்கியங்கள் படைப்பதற்கு மாநிலக் கல்லூரியின் பின்புலம் காரணம்.

பச்சையப்பன் கல்லூரியில் படித்த என் தந்தை டாக்டர் மு. வ.வின் மாணவர். அ.ச. ஞானசம்பந்தன், அன்பழகன் என முக்கியமான தமிழ் பேராசிரியர்கள் எல்லாம் அப்பாவுக்கு பேராசிரியர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். அப்பாவும் எழுதுவதில் ஆர்வம் உள்ளவர். நிறைய தமிழ்க் கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். முடிக்கப்படாத இரண்டு நாவல்களையும் எழுதியிருக்கிறார். நிறைவேறாத அப்பாவின் கனவுகளின் ஒரு பகுதியாகத்தான் நான் எழுதுவதைப் பார்க்கிறேன். அவருடைய தொடர்ச்சியாக என்னை எப்போதும் நினைப்பேன். அப்பாவின் ஆசையை நிறைவேற்றுகிற பொறுப்பைத்தான் நாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என நினைத்துக்கொள்வேன். நாம் ஒரு சமூகப் பொறுப்பை உணர்கிறோம். மு. வ.வின் காலக்கட்டம் வேறு, நாம் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் காலக்கட்டம் வேறு என்றபோதிலும் நான் எழுதுவதை அப்பாவின் கனவினுடைய நீட்சியாகத்தான் நினைக்கிறேன்.

என்னுடைய கிராமம் ஜெகன்னாதபுரம். என்னுடைய அம்மாவிடைய ஊர். அப்பாவுடைய அப்பா-அம்மா இறந்துவிட்டார். அதனால் அம்மாவினுடைய ஊரில்தான் பெரும்பாலும் நான் இருப்பேன். என்னுடைய ‘வெட்டுப்புலி’ நாவலின் மையம் அதுதான். அங்கே இருந்துதான் நாவல் கிளைக்கும். திருவள்ளுவர் மாவட்டம் முழுக்க வேறோடும். கிட்டத்தட்ட சென்னை வரை வேறொடுகிற நாவலாக அதை படைத்தேன். அந்த ஊரின் மீது எனக்கிருந்த ஈடுபாடும் அந்த மக்களும் என்னை எழுதத் தூண்டிய காரணங்கள்.

என்னுடைய மனைவி பெயர் திலகவதி. இரண்டு குழந்தைகள் எங்களுக்கு. மகன் பெயர் மார்க்சிம். மார்க்சிம் கார்கி என்ற எழுத்தாளரின் நினைவாக அந்தப் பெயரைச் சூட்டினோம். மகள் அஞ்சலி. இருவருமே மாஸ்டர் டிகிரி முடித்துவிட்டார்கள். மகன் விஜய் டிவியின் ‘நியா நானா’ நிகழ்ச்சியில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்.

“ ‘வெட்டுப்புலி’ சினிமாவை உள்ளடக்கி, வரலாற்றை உள்ளடக்கி, சென்னை-செங்கல்பட்டு-திருவள்ளூர் மாவட்டங்களை பதிவு செய்த முதல் நாவல். திராவிட இயக்க வரலாற்றையும் பதிவு செய்திருக்கிறது. இதை திட்டமிட்டு செய்தீர்களா?”

“நான் படித்த பல நாவல்களில் திராவிட இயக்கம் இருந்ததாக எங்கேயும் ஒரு பதிவுகூட இல்லை. நாவல்களில் அப்படி பதிவு செய்ய வேண்டுமா என்று கேட்கலாம். அப்படி அவசியம் இல்லைதான். ஆனால் கல்கி ‘அலையோசை’ நாவல் எழுதுகிறார். சி.சு. செல்லப்பா ‘சுதந்திர தாகம்’ என எழுதுகிறார். எழுதுவதற்கான விஷயமாக அதை நினைத்து எழுதுகிறார்கள் இல்லையா? தி. ஜானகிராமனின் ‘மோகமுள்’ நாவலில் கதாநாயகன் பாபு, கும்பகோணத்தில் அமர்ந்திருப்பார், அப்போது அங்கே ஒரு பூங்காவில் காந்தி பாட்டு ஒலித்துக்கொண்டிருந்து, அதைப் பற்றி கதாநாயகன் சிந்திப்பதாக எழுதுகிறார். வரலாற்று ரீதியான பதிவு இது. இந்த இயக்கம் 1916ல் தென்னிந்திய நல உரிமை சங்கமாக ஆரம்பிக்கப்பட்டு, ஜஸ்டிஸ் பார்டியாகி, திக.வாகி, திமுக.வாகி, அதிமுக.வாகி போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. நூறு வருடமாக இதற்கும் ஒரு வரலாறு உண்டு. ஆனால் ஒரு இடத்தில்கூட அது பதிவாகவில்லை. ‘வெட்டுப்புலி’ நாவல் எழுதுவதற்கு எனக்குத் தூண்டுதலாக இருந்தது இதுதான்.

திராவிட இயக்க வரலாற்றை வலிந்து சொல்லவேண்டும். ஒரு திக குடும்பத்தையே மையக் கதாபாத்திரமாக எடுத்துக்கொண்டால் நமக்கு வசதியாக இருக்கும் என நினைத்தேன். அந்தக் குடும்பத்தில் எப்படி பேசுவார்கள், அவர்களுடைய சிந்தனை எப்படி இருக்கும். பெரியாரை, அண்ணாவை அவர்கள் எப்படி கொண்டாடுவார்கள்? கலைஞர் வசனத்தில் ‘மனோகரா’ படம் வருவதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வார்கள்? என ஒவ்வொன்றையும் அதைத்தொட்டே சொல்ல நினைத்தேன்.

இன்னொன்று…எப்படி தீண்டாமை மனிதர்களிடம் இருக்கிறதோ, அதுபோல மாவட்டங்களிலும் இருக்கிறது என நினைக்கிறேன். திருவள்ளூர் என்றொரு மாவட்டம் இருப்பதே பலருக்குத் தெரியாது. மதுரை என்று சொன்ன உடனே, வைகை, மீனாட்சி அம்மன் கோயில் என்பார்கள். நெல்லை என்றால் தாமிரபரணி, நெல்லையப்பர் கோயில், அங்கு 15 எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்வார்கள். கோவைக்கு, திருச்சிக்கு பெருமைகளை பட்டியலிடுவார்கள். தஞ்சாவூர் என்றால் ஒரு பெரிய எழுத்தாளர்களின் பட்டியலே வரும். ஆனால் திருவள்ளூர் மாவட்டம் இருக்கிறதா என்றே பலரும் கேட்பார்கள்.

இந்தத் திருவள்ளூர் மாவட்டம்தான் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்தே முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மாவட்டம். முன்னோடி தொல்லியல் அறிஞர் ராப்ர்ட் ப்ரூஸ் ஃபுட், திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் உள்ள குடியம் குகைகளில் பல லட்சம் வருடங்களுக்கு முன்பு மனிதர்கள் அங்கே வாழ்ந்ததற்கான தடயங்களை கண்டுபிடிக்கிறார். பேலியோ லித்திக் காலத்தைச் சேர்ந்த கல் ஆயுதங்களை குவியல் குவியலாக கண்டெடுக்கிறார் அவர். இவையெல்லாம் முதுமனிதன் வாழ்ந்த காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவை என்கிறார் ஃபுட்.

ஆப்பிரிக்காவில் முதல் மனிதனின் எலும்பு கூடு என இரண்டு லட்சம் வருடங்களுக்கு முந்தைய எலுக்குகூடு கண்டெடுக்கப்பட்டது. ஆனால் இங்கே எலும்பு கூடுகள் கிடைக்கவில்லை. ஆயுதங்கள் மட்டுமே கிடைத்துள்ளன. இமயமலைக்கு வயது 20 லட்சம் வருடங்கள் என சொல்கிறார்கள். கோண்டுவானாவிலிருந்து துண்டாகி, ஆசியாவின் ஒரு பகுதியில் மோதி இமயமலை உருவாகிறது. ஆனால் குடியம் பகுதியில் இருக்கும் குன்றின் வயது பல கோடி வருடங்கள். கோண்டுவானாவிலிருந்து துண்டாகிவந்த மலை இது. இங்கே ஆதிமனிதன் வாழ்ந்த 16 மலைகள் இருந்ததாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இரண்டே இரண்டு மலைகளில்தான் ஆய்வு நடந்திருக்கிறது. 1850ல் ஃபுட் அங்கே ஆய்வு செய்தார். இன்னும்கூட அவருடைய முழுமையான ஆய்வறிக்கை நம்முடைய தொல்லியல் துறையால் வெளியிடப்படவில்லை. அங்கே கிடைத்த கருவிகளை எடுத்து வைத்திருக்கிறார்களே தவிர, மேற்கொண்டு ஆய்வுகளை நடத்தப்படவில்லை. தனியார் நிறுவனம் ஒன்று ஆய்வில் ஈடுபட்டுள்ளது. அந்த நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த சாந்தி பப்பு என்பவர் 16 லட்சம் வருடங்களுக்கு முன்பு முதுமனிதர்கள் இங்கே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்கிறார். ஹீமோ எரக்டஸ் மக்கள் இங்கே வாழ்ந்திருக்கலாம் என்கிறார் அவர். ஆனால் அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுப்பதில்லை.

கீழடியில் அகழ்வாய்வு நடக்கிறது. அதை சொல்லும்போது இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முந்தைய என்றுதான் சொல்வார்கள். எல்லாவற்றையும் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகால வரலாறாகவே நினைத்துக்கொள்வார்கள். இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு கோட்டையை கட்டியிருக்கிறார்கள் என்றால் அந்த சமூகம் எத்தனை முன்னிறியதாக இருந்திருக்க வேண்டும்?

குகைகளில் வாழ்ந்த மனிதர்கள், சமுதாயமாக வாழத்தொடங்கி, குடியிருப்புகள் கட்டி, கழிவுநீர் கால்வாய் அமைத்து, தெருக்கள் அமைத்து, குழந்தைகள் விளையாட பொம்மைகள் செய்து கொடுத்த சமூகமாக வளர்த்திருக்கிறது. பல ஆயிரம் வருடங்களாக மெல்ல, மெல்ல வளர்ந்த சமூகமாக அது இருந்திருக்கிறது என்பதை இவர்கள் மறைக்கப் பார்க்கிறார்கள். இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முற்பட்டது என்றால் இரண்டு லட்சம் வருடம் என நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். கீழடியில் ஒரு ஏக்கரில்தான் அகழாய்வு செய்திருக்கிறார்கள். அங்கே 130 ஏக்கர் அளவுக்கு நகரம் புதைந்து கிடக்கிறது என்கிறார்கள். கீழடிக்கு முன்பு ஆதிச்சநல்லூர் கிடைத்தது. 15-20 ஏக்கரில் மனிதர்களை புதைத்த இடத்தை மட்டுமே அகழாய்வு செய்தார்கள். அப்படியென்றால் அவர்கள் வாழ்ந்த குடியிருப்பும் அருகில் தான் இருந்திருக்க வேண்டும். தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையோரம் இருக்கிறது ஆதிச்சநல்லூர். இடுகாடு இருந்த இடத்திலேயே குடியிருப்புப் பகுதியும் இருந்திருக்க வேண்டும். அது தெரிந்த உடனே அகழாய்வுப் பணிகளை நிறுத்திவிட்டார்கள்.
தொடர்ந்து அகழாய்வுகள் நடத்தப்படுவதன் மூலம் தமிழர்களுக்கு பெருமை கிடைத்துவிடும் என நினைக்கிறார்களோ என்னவோ? சிந்துசமவெளி நாகரிகத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். 1920களிலிருந்து ஆய்வுகள் வேகமாக நடந்துவந்தன. எப்போது சிந்துசமவெளி நாகரிகம், திராவிட நாகரிகம், அங்கே கிடைத்த எழுத்துகள் தமிழ் தொடர்புடைய எழுத்துகளாக இருக்கின்றன என சொன்னார்களோ அப்போதே அந்த ஆய்வு நிறுத்தப்பட்டது. தொல்லியல் துறையில் நடக்கிற சதி போலத்தான் இது தெரிகிறது. பூம்புகார் மூழ்கிவிட்டது. அங்கே பெரிய நகரமே மூழ்கியுள்ளதற்கான அடையாளங்கள் உள்ளன என தெரிந்தும் அதை மேற்கொண்டு ஆராயவில்லை. இவையெல்லாம் ஆரியர்களின் நாகரிகமாக இருக்கும் என சொன்னால் ஒருவேளை ஆராயப்படலாம். திராவிட நாகரிகம் என சொன்னால் உடனே முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படுகிறது. ஆய்வு மனப்பான்மை உள்ள சமூகத்துக்கு இது நல்லதல்ல.

நான் சொல்லவந்துது இதுதான்… குடியம் குகைகள், இந்தியாவிலேயே பழமையானவை. அது திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில்தான் இருக்கிறது என்பதையே! அதேபோல கொசஸ்தலை ஆற்றின் கரைகளில்தான் அதிராம்பாக்கம் இருக்கிறது. அதிராம்பாக்கத்திலும் நிறைய கற்கருவிகள் கிடைத்தன. இந்த ஆற்றின் கரையில் இருக்கும் ஜெகன்னாதபுரம் கிராமத்தில்தான் ‘வெட்டுப்புலி’நாவல் ஆரம்பிக்கும்.”

“தினமணி பத்திரிகையில் அப்போது உங்களுக்கு ஆசியராக இருந்த இராம. சம்பந்தன் குறித்து பல நேரங்களில் பேசியிருக்கிறீர்கள். அந்தளவுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினாரா?”

“ஒரு பத்திரிகையாளராக அவர் மிகவும் முக்கியமானவர் என நினைக்கிறேன். ஃபயர் பேண்ட் என்பார்களே அப்படியான ஆசிரியர் அவர். சின்ன சின்ன பத்திரிகையில் பணியாற்றினாலும்கூட, அங்கே நண்பர்கள் போன்ற பணிச்சூழல்தான் இருந்தது. தினமணிக்கு வந்த பிறகுதான், அவர் செயல்பாடுகளைப் பார்த்தேன். அவர் எத்தனை நேர்த்தியாக ஆசிரியர் பணியை செய்கிறார், ஒரு சிறு பிழை கண்டுவிட்டால்கூட எப்படி துடிக்கிறார் என்பதைப் பார்த்தேன். அதுமில்லாமல் அவர் மிகவும் நேர்மையானவர். ஒரு நாள் ஒரு அரசியல் கட்சித் தலைவர் ஆசிரியரைப் பார்க்க அலுவலகம் வந்தார், அவர் பெயர் வேண்டாம். ஆசிரியருக்கு ஒரு பரிசு கொடுத்தார். ஆசிரியரை சந்திக்க வருகிறவர்கள். பழங்கள், இனிப்புகள் என வாங்கிக்கொண்டு வருவார்கள். ஆசிரியர் மேசையில் இருக்கும் அவற்றை ஆசிரியர் குழுவில் உள்ள எல்லோரும் எடுத்து உண்போம். அப்படித்தான் அரசியல் தலைவர் கொடுத்த பரிசை நானும் என் நண்பரும்தான் பிரித்தோம். அந்த பரிசுப் பெட்டியில் அழகான தங்க செயின் ஒன்று இருந்தது. அதை ஆசிரியரிடம் சொன்னோம். அதைப் பற்றி மேற்கொண்டு என்ன வென்றுகூட ஆசிரியர் கேட்கவில்லை. உடனே வாயில் காவலரை போனில் அழைத்து, வெளியேறிக்கொண்டிருக்கும் அரசியல்வாதியை மேல வரச்சொன்னார். அந்த செயினை கைவிரலில் பிடித்து சுற்றிக்கொண்டே அறைக்கு வந்த அரசியல்வாதியிடம்,‘என்னை கேவலப்படுத்த இங்கே வந்தீர்களா?’ எனக் கேட்டார். அவரோ, ‘இல்லை இது அன்புப் பரிசு’ என்றார். ‘அன்பு என்றால் மறைத்துதான் தருவீர்களா?’ என அவரிடம் விட்டேறிந்தார் ஆசிரியர். இந்த சம்பவம் எனக்கு வியப்பை ஏற்படுத்தியது.

நேர்மையானவர், சின்சியரானவர், பத்திரிகையை நேசித்தவர். அவர் இறக்கும் நேரத்தில்கூட அவர் தலைக்கு அருகே, தினமணி பத்திரிகை இருந்தது. கேன்சர் வந்து இறந்துபோனார். தினமணியை அந்தளவுக்கு நேசித்தார் அவர். அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு.”

“ ‘வெட்டுப்புலி’ நாவலில் திராவிட இயக்கத்துக்காக சாதாரண மக்கள் பலர் உழைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை பதிவு செய்துள்ளீர்கள். இதை அங்கீகரிக்கும் வகையில் திமுக ஏதேனும் விருது கொடுத்திருக்கிறதா?”

“திமுக கட்சி ரீதியாக செய்யவில்லை என்றாலும் கட்சியைச் சேர்ந்த பலர் இந்த நாவலைப் படித்துவிட்டு மனப்பூர்வமாக பாராட்டினார்கள். நண்பர் எம். எம். அப்துல்லா போன்றோரை சொல்லலாம். இந்த நாவலை வெளியிட்ட நண்பர் மனுஷ்யபுத்திரன் இப்போது திமுககாரர்தானே. சுப. வீரபாண்டியன் போன்றவர்கள் பாராட்டியிருக்கிறார்கள். திமுகவைச் சேர்ந்தவர்கள், திமுக அனுதாபிகள் கொண்டாடிய நாவலாக இதைச் சொல்லலாம்.

இன்னொன்று…’வெட்டுப்புலி’ நாவல் 2008-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. அப்போது வலைத்தளங்கள் மிகவும் பிரபலம்.  இந்நாவல் வந்தவுடனே கிட்டத்தட்ட 80 பேர் இதைப் பற்றி எழுதினார்கள். அது எப்படி நடந்ததென்றே தெரியவில்லை. ஒரு நல்ல படைப்பு, அதற்கான தாங்கு சக்திகளை அதுவாகவே உருவாக்கிக் கொள்ளும். இப்படி தனிப்பட்ட நபர்கள் இந்த நாவலைக் கொண்டாடினார். அடுத்தடுத்த பதிப்புகளும் வெளிவந்தன. ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன், பிரபஞ்சன், வண்ணதாசன், கலாப்ரியா போன்ற எழுத்தாளர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் பேசும்போது இது நல்ல படைப்பு எனக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்; கொண்டாடினார்கள். இருந்தாலும் இது அடைந்த தொலைவு என்பது குறைவுதான்.

இது எட்ட வேண்டிய இடத்தை எட்டவில்லை என தோழர் தொ. பரமசிவம் சொன்னார். இது முக்கியமானதொரு ஆவணம் என்றால். திருநெல்வேலியில் ஒரு கூட்டம் நடந்தது. அதற்கு அவர்தான் தலைமை தாங்கி பேசினார். அரைமணி நேரத்துக்கும் மேலே அவர் பேசியதன் சாரம்.. திராவிட இயக்கத்தைப் பற்றி தமிழில் வந்த முதல் நாவல் இதுதான். நேர்மையாக அந்த இயக்கத்தை பதிவு செய்திருக்கிறார். வெறுமனே துதி பாடலாக இல்லாமல் ஏகப்பட்ட விமர்சனங்களையும் உள்ளடக்கிய, இந்த இயக்கத்தின் தேவை என்ன? என்ன நோக்கத்துக்காக இந்த இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது? எப்படி அது இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது? அது எப்படியாக மாற வேண்டிய தேவை உள்ளது என நாவல் பேசுவதாக தொ. பரமசிவம் பேசினார். நான் மிகவும் மதிக்கும் பண்பாட்டு ஆய்வாளர் அவர். அவருடைய கருத்தை முக்கியமானதாக கருதுகிறேன். பிரபஞ்சன், வெளி ரங்கராஜன் போன்றவர்கள் அடிக்கடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் கூட கட்சி ரீதியாக கொண்டாடப்படவில்லை.

2014-ஆம் ஆண்டும் திராவிடர் கழகம் தைப்பொங்கல் விழாவின் போது சிறந்த நாவல் என்று சொல்லி, பெரியார் விருது அளித்தார்கள். திமுக ஏன் எதையும் செய்யவில்லை என்ற காரணம் எனக்குத் தெரியாது. திமுகவில் உள்ள எழுத்தாளர் இமையம், இந்நாவல் குறித்தும் என்னைப் பற்றியும் இப்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் திராவிட இயக்க எழுத்தாளர்களில் முக்கியமானவர் என எழுதியிருக்கிறார். அதையும் நான் பெருமையாக நினைக்கிறேன்.”

“திராவிட இயக்க செயல்பாடுகளில் ஆர்வம் உள்ள நீங்கள் கோயிலுக்கு செல்வதுண்டா? கடவுள் நம்பிக்கை உண்டா?”

“கோயிலுக்குப் போவேன்; ஆனால் சாமி கும்பிட்டது கிடையாது. தஞ்சை பெரிய கோயிலையோ, கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தையோ பார்த்தால் அந்த வரலாறுதான் எனக்கு முதலில் தோன்றும். இந்த சிற்பம் செதுக்க எவ்வளவு காலம் பிடித்திருக்கும்? அரசர்கள் ஏன் இதைக் கட்டினார்கள்? கோயிலைக் கட்டிய உழைப்பாளிகள் யார்? மக்களை சுரண்டி இந்தக் கோயில்கள் கட்டப்பட்டனவா? என பல கோணங்களில் யோசிப்பதுண்டு. அப்பா திமுக அனுதாபி. அவர் முரசொலி மட்டும்தான் படிப்பார். குங்குமம் மட்டும்தான் வாங்குவார்; வேறு இதழ்களை வாங்க மாட்டார். ‘வெட்டுப்புலி’யில் நானும் ஒரு கதாபாத்திரமாக வருவேன். ‘குங்குமம்’ இதழில் பார்த்த வேலையை விட்டுவிட்டு, தினமணியில் போய் சேர்ந்துவிடுவேன். அப்பா ரொம்ப கோபப்பட்டார் என எழுதியிருப்பேன். அது உண்மைதான். ஆயிரத்து ஐநூறு சம்பளத்திலிருந்து ஐயாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்துக்கு மாறியிருந்தும் ஊழியர்களுக்குக் கிடைக்கும் இதர சலுகைகளை பெற்றபோதும் அப்பாவுக்கு வருத்தம்தான். அதுவரைக்கும் பணியாற்றிய போலீஸ் செய்தி, குங்குமம், வண்ணத்திரை போன்ற பத்திரிகைகளில் எல்லாம் அந்தந்த மாதத்துக்கு ரசிதில் கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு சம்பளம் தருவார்கள். தினமணியில் அரசு ஊழியரைப் போன்ற சலுகைகள் இருந்தன. அந்தப் பெருமையே எனக்குப் பெரிதாக இருந்தது. கோயாங்கா கட்டிடமே பிரமாண்டமாக இருக்கும். பெரிய கேண்டின், வந்து செல்லும் வண்டிகள் என அந்த இடம், நான் இதுவரை பார்த்திராத ஒன்று.

அந்த பரவசத்துடன் பணி மாறியதை வந்து அப்பாவிடம் சொன்னபோது, ‘நீ ஏன் அங்கு போனாய்? நீ கலைஞரிடம் வேலைப் பார்ப்பதைவிட அந்த வேலை முக்கியமா?’ எனக் கேட்டார். தினமணியில் நான் பெறவிருந்த தொகையும் பெரிதுதான். குடும்பச் சூழலுக்கு அது உதவியாக இருக்கும்தான். ஆனாலும், பிராமணர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பத்திரிகையில் மகன் போய்விட்டார் என்கிற வருத்தம் அப்பாவுக்கு இருந்தது. பிறகு, புரிந்துகொண்டார். ஆசிரியர் இராம. சம்பந்தன், உண்மையில் பெரியாரிஸ்ட்; தமிழில் ஆர்வம் உள்ளவர் என்று சொன்னபோது அப்பா ஏற்றுக்கொண்டார்.

அப்பா, பெரியார் பற்றி எனக்குப் பெரிய பிம்பத்தை ஏற்படுத்தியவர். மு.க. அழகிரியின் திருமணத்துக்கு பெரியார் திடலுக்கு அழைத்துச் சென்ற நினைவுகள் பசுமையாக உள்ளன. அந்தத் திருமணத்துக்கு பெரியார்தான் தலைமை தாங்கினார். காமராசர், ஜெகஜீவன்ராம், எம்.ஆர். ராதா என அந்த மேடை முழுக்கவே, இன்று வரலாறாக மாறிவிட்ட மனிதர்களைப் பார்த்தேன். அதற்கு என் அப்பாதான் காரணம். அப்போது கலைஞர் மிக எளிமையாக பெரியார் திடலின் நுழைவாயிலில் வருகிறவர்களுக்கு வணக்கம் சொல்லி வரவேற்றார். முதல்வர் அவர், மிக எளிமையாக இருந்தார். அப்பா அப்போதுதான் மின்சார வாரியத்தில் ஒரு சங்கம் தொடங்கி, கலைஞரை தலைமை தாங்க அழைத்திருந்தார். அதை நினைவில் வைத்திருந்த கலைஞர் வாங்க வாங்க என அழைக்கிறார். இதுதான் பையன் என அப்பா என்னைப் பார்த்து சொல்கிறார். அப்போதுநான் மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். பெரிய மனிதர்கள்; நல்ல மனிதர்கள் இருக்கிற இடத்தை அப்பா காண்பித்திருக்கிறார் என்பதுபோல என் மனதில் பதிந்துவிட்டது.

பெரியார் எல்லாவற்றையும் மறுதலிக்கிற மனிதராக இருந்தார் என அப்பா சொன்னார். மனிதர் சக மனிதரை ஏன் சமமாக நடத்தவில்லை என்பதை அவர் முதன்முதலில் வைத்த கேள்வி. மதங்கள், வர்ணாசிரமம், அதற்கு பின்னால் இருக்கும் கடவுள் கற்பிதங்கள் என ஒவ்வொன்றாக ஒதுக்குகிறார். அதேசமயம் தமிழர்கள், திராவிடர்கள் என்பனவற்றையும் கொண்டாட ஆரம்பித்தார். ஒரு கட்டத்தில் மொழி, இனம் அடையாளத்தையும் விட்டுவிட வேண்டும், மனிதனாக மட்டும் இருக்க வேண்டும் என்றார். இதிலிருந்து என்ன புரிகிறது என்றால் ஆரியர்களை எப்படி வெறுத்து பேசினரோ அதுபோல திராவிடர்கள் ஒருவேளை இன்னொரு மனிதனை தீண்டத்தகாதவராக நினைத்தால் அவரையும் எதிர்க்கும் முதல் ஆளாக இருப்பேன் என்றார் பெரியார்  . அதனால்தான் அவர் மீது எனக்கு மரியாதை இருக்கிறது. திராவிட வெறியோ, தமிழ் வெறியோ அவருக்கு இருந்ததில்லை. அவர் எல்லோரும் சமமாகவே இருக்க விரும்பிய மனிதர். அதனால்தான் என்னுடைய கதைகளிலும் எழுத்திலும் பெரியார் பார்வையை வைத்து எழுதுகிறேன். ”

திருவள்ளூர் போன்ற பிற்படுத்தப்பட்ட மாவட்டத்திலிருந்து, திராவிட இயக்க சிந்தனையோடு, எந்தவொரு கட்சியும் ஆதரிக்காத தனி எழுத்தாளனாக இருப்பதாலோ என்னவோ பெரிதாக என்னுடைய நாவல்கள் கொண்டாடப்படவில்லை. ஆனால் வாசகர்கள் கொண்டாடினார்கள்.

“கல்லூரி முடித்த காலத்தில் அன்றைக்கு இருந்த வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், மாணவர்களை முன்னிலைப்படுத்தி ‘மானுட பண்ணை’ நாவலை எழுதியிருந்தீர்கள். நீண்ட கால இடைவெளிக்குப் பிறகு வரலாற்று நாவல் என்கிற அடையாளத்துடன் ‘வெட்டுப்புலி’ வந்தது. நடுவில் ஏன் இத்தனை கால இடைவெளி…”

“ ‘மானுட பண்ணை’ வந்த காலத்தில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகமாக இருந்தது. அன்றைய சினிமாக்கள் ‘நிழல்’,’வறுமையின் நிறம் சிவப்பு’ என இதை மையப்படுத்தி சினிமாக்களும் வந்தன. அவையெல்லாம் இப்போது நகைச்சுவையாகத் தோன்றுகிறது. ஏதோ ஒரு வேலைக்குப் போக வேண்டியதுதானே என்கிற கேள்வி இப்போது வருகிறது. உலகமயமாக்கள் ஏதோ ஒரு விதத்தில் நன்மையளித்திருக்கிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். சரியான ஊதியம் கிடைக்கிறதா, நிரந்த வேலை கிடைக்கிறதா என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் ஏதோ ஒரு வேலையை எல்லோரும் செய்கிறார்கள். யாரும் சும்மா இருப்பதில்லை. அந்த காலத்தில் அப்படியில்லை. தாடியை வளர்த்துக்கொண்டு, குட்டிச்சுவற்றின் மீது அமர்ந்துகொண்டு வேலையில்லா பட்டதாரி என சொல்லிக்கொண்டு, வீட்டில் தண்டச்சோறு என சொல்வார்கள் என்கிற நிலைமையெல்லாம் இப்போது இல்லை.

நான் ‘மானுட பண்ணை’ எழுதிய போது ஏராளமானவர்கள் வேலை இல்லாமல் இருந்தார்கள். வீட்டில் அப்பா-அம்மா தினமும் ஏசுவார்கள். இளைஞர்கள் படித்திருப்பார்கள், எங்கே போவது, என்ன வேலை செய்வது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்களை ரேசன் கடைக்கு அனுப்புவார்கள். அங்கு போனால் காலையிலிருந்து மாலை வரை வரிசையில் நிற்க வேண்டியிருக்கும். மிகத் துயரமான காலகட்டம். பிடி,சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டு டீ குடித்துவிட்டு இளைஞர்கள் திரிந்துகொண்டிருப்பார்கள். அதை பதிவு செய்வததாக என்னுடைய ‘மானுட பண்ணை’ நாவலும் இருந்தது, ‘மொத்தத்தில் சுமாரான வாரம்’ என்ற நாவலும் பேசியது. 1989ல் மொத்தத்தில் சுமாரான வாரம் வெளியானது. அசோகமித்திரன் ‘கணையாழி’ஆசிரியராக இருந்தார். பென்ஸ் சாலையில் ஒரு அச்சகம் இருந்தது. அங்கே மை பூசியபடி ஆட்கள் வேலை செய்துகொண்டிருப்பார்கள். அங்கே தான் கணையாழி அலுவலகம். அசோகமித்திரனை அங்கே சந்தித்து கதையை கொடுத்துவிட்டு வந்தேன். பிறகு, கணையாழி அது பிரசுரமானது. கணையாழி நடத்தில் குறு நாவல் போட்டியில் ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் நாவல்களுடன் இந்த நாவலும் தேர்வாகி பிரசுரமானது. அந்த நாவல் குறித்து அசோகமித்திரனுடன் எப்போது பேசினாலும் நினைவிருப்பதாக சொல்வார்.

‘மொத்தத்தில் சுமாரான வாரம்’ நாவல் வித்தியாசமான முயற்சியாக செய்திருந்தேன். ஒவ்வொரு கிழமைக்கு ஒவ்வொரு தலைப்பு தந்திருப்பேன். ஞாயிற்றுக்கிழமையில் கதை ஆரம்பிக்கும். ஞாயிற்றுக்கிழமையில் தூர்தஷனில் திரைப்படம் போடுவார்கள். காலையிலிருந்தே அன்று மாலை ஒளிபரப்பும் படம் குறித்துதான் பாத்திரம் துலக்கிக் கொண்டும், துணி துவைத்துக்கொண்டும் பெண்கள் பேசிக்கொள்வார்கள். நடுநடுவே வேலைத்தேடும் இளைஞனின் பாடுகளையும் சொல்வேன். திங்கள் கிழமை என்றால் அதற்கான முக்கியத்துவம் என்ன? என ஏழு கிழமைக்கு ஒரு கதையை சொல்லியிருப்பேன். நிறைய பேர் அந்த நாவலை பாராட்டினார்கள். சமீபத்தில் இளைய பெருமாள் என்ற ஆய்வாளர் ‘கணையாழி குறுநாவல்கள்’ என்ற பெயரில் தன்னுடைய ஆய்வை நூலாக்கியிருந்தார். நாமும் கூட நாவல் எழுதியிருந்தோமே என அந்த நூலை புரட்டியபோது, ‘மொத்தத்தில் சுமாரான வாரம்’ குறித்து பிரமாதமாக எழுதியிருந்தார்.

நண்பர் கவிதா பாரதி சொன்னார் ‘வேலையில்லா பட்டதாரி’ கதை ‘மானுட பண்ணை’ போலவே இருக்கிறதென்று. அந்தக் கதையிலும் நாயகம் சிவில் இன்ஜினியர், கட்டடம் கட்டுவதாக கதை போகும். அதனால் அவர் அப்படி சொல்லியிருக்கலாம். ‘மானுட பண்ணை’ முக்கியமான நாவல். நாவலுக்கு பிரபஞ்சன் பிரமாதமான முன்னுரை எழுதியிருந்தார். கலாபூர்வமாகவும் கதாபூர்வமாகவும் எழுதப்பட்ட நாவல் என்று எழுதியிருந்தார். பிற்காலத்தில் இளைஞர்களின் கையேடாக இருக்கும் எனவும் எழுதியிருந்தார். படிக்கும்போது ‘வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு காதல்’ என இதயம் பேசுகிறது இதழில் ஒரு தொடர்கதை எழுதினேன். அதன் பிறகுதான் மானுட பண்ணை, பிறகு மொத்தத்தில் சுமாரான வாரம். ஒவ்வொன்றுக்கும் கால இடைவெளி அதிகம். காரணம் பத்திரிகையாளராக இருந்ததுதான்.

திருவள்ளூர் போன்ற பிற்படுத்தப்பட்ட மாவட்டத்திலிருந்து, திராவிட இயக்க சிந்தனையோடு, எந்தவொரு கட்சியும் ஆதரிக்காத தனி எழுத்தாளனாக இருப்பதாலோ என்னவோ பெரிதாக என்னுடைய நாவல்கள் கொண்டாடப்படவில்லை. ஆனால் வாசகர்கள் கொண்டாடினார்கள். கொண்டாடப்படவில்லை என்பது தேசிய அளவில் போகவில்லை, சாகித்ய அகாடமி விருது பெறவில்லை என்பதைத்தான்”.

“அரசுகளின் செயல்பாடுகளை கண்டிக்கும் பொருட்டு எழுத்தாளர்கள் சாகித்ய விருதுகளை திருப்பி அளிக்கும் போராட்டத்தை முன்னெடுத்தார்கள். இதுபற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?”

“சாகித்ய விருதுகள் மொழிக்கு தரப்படும் அங்கீகாரம். நம்முடைய கண்டனத்தை சொல்வதற்கு இத்தகைய செயல்பாடுகள் பயன்படலாம். கண்டனத்தை விருதை திரும்பத் தந்துதான் சொல்ல வேண்டும் என்பதில்லை. இங்கே இருக்கிற நிறைய எழுத்தாளர்கள் திரும்பத்தரவில்லை. பிரபஞ்சன், வண்ணதாசன் உள்பட. நாம் அவர்களையெல்லாம் குறை சொல்வதுபோல இருக்கும். கொடுக்க வேண்டும் என்கிற அவசியல் இல்லை. ஆனால் கண்டித்திருக்கலாம். இது இந்திய மொழிகளுக்குத் தரக்கூடிய அங்கீகாரம் திரும்பத்தருவதன் பொருள் என்னவென்று தெரியவில்லை. வாங்கிய விருதை தருவதல்ல நோக்கம், அரசை கண்டிப்பதும், அரசுக்கு சுட்டிக்காட்டுவதுமே நமது நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.”

“தமிழில் உங்களுக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர் யார்?”

“புதுமைப்பித்தன். அவர் கதைகளில் நையாண்டி வரிக்கு வரி இருக்கும். திராவிட இயக்கத்தைப் பற்றி இலக்கிய பதிவுகள் இல்லையென்று சொன்னேன் இல்லையா..? புதுமைப்பித்தன் சொல்லியிருக்கிறார். “நீ என்ன சுயமரியாதை கட்சிக்காரனா?” என்ற ஒரு வரி அவருடைய கதையில் வரும். புதிய நந்தன் என்ற ஒரு கதையில் காந்தியவாதம் பெரிதா பெரியாரியம் பெரிதா என்பதே கதை. இதை ஒரு கதைக்களமாக எழுத அவரால் மட்டுமே முடியும். அதனாலேயே அவரை எனக்குப் பிடிக்கும். அப்புறம் கு. அழகிரிசாமி, தி. ஜானகிராமன், கரிச்சான் குஞ்சு, கு.ப.ரா. மௌனி ஆகியோரை படித்து வந்தாலும்கூட எனக்கு அடுத்து தடாலென வந்து இறங்கியது சுஜாதாவின் எழுத்துதான். அவர் தொடாத துறையே இல்லை. அவர் மேலோட்டமாக எழுதினார் என்பதே குறையாக இருந்ததே தவிர, அவர் பரவலாக நிறைய எழுதினார். ஆழம் குறைவு; பரந்து விரிந்த அகலம் அவருடைய எழுத்து. தலைமைச் செயலகம் என மூளையைப் பற்றி எழுதினார். ஏன்? எதற்கு எப்படி? எழுதினார். கற்றதும் பெற்றதும் என புதிய எழுத்தாளர்களை அறிமுகப்படுத்தினார். ஆறு பெரிய வார இதழ்களிலும் தொடர்கள் எழுதினார். பெரிய சாம்ராஜ்ஜியமே நடத்தினார்”.

“உங்களுடைய எழுத்து பிரபஞ்சனையும் சுஜாதாவையும் நினைபடுத்துவதாக வாசகனாக உணர்கிறேன்”

“உண்மைதான். சொல்லவதை அழகாக, நாகரீகமாக சொல்லக்கூடியவர் பிரபஞ்சன். அவருடைய எழுத்தில் சுஜாதாவின் சின்ன சின்ன கிண்டல்கள் சேர்த்தேன்.

அ.முத்துலிங்கத்தின் ஆங்கில கலப்பற்ற நடை, புதிய உலகத்தை நமக்குக் காட்டும் பாங்கு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். தமிழர்கள் இல்லாத பாகிஸ்தானில் ஒரு கதை நிகழ்விடத்தை அமைப்பார். செவ்வாய்கிழமையில் ஆரம்பிக்கிற கதை திங்கள் கிழமையில் வந்து முடியும். அதாவது முந்தைய நாளில் வந்து முடியும். உலகத்தின் ஒரு மூலையிலிருந்து இன்னொரு மூலைக்கு விமானத்தில் கதை பயணித்துக்கொண்டிருக்கும். இந்த விஷயங்களே நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தி கதைக்குள் கொண்டு போகும். அதை மிகவும் விரும்புகிறேன்.

எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்கள் பட்டியலை சொல்ல வேண்டுமென்றால்… புதுமைப்பித்தன். தி.ஜ., சுஜாதா, முத்துலிங்கம் என வைத்துக்கொள்ளலாம். பாதிப்பு என்று பார்த்தீர்கள் என்றால், பிரபஞ்சன் என்னை அதிகமாக பாத்தித்தவர். நான் தினமணியில் பணியாற்றியபோது தினமணி கதிரில் வந்த ‘வானம் வசப்படும்’ தொடர்கதையை ஒவ்வொரு வாரமும் அச்சுக்கு போகும் முன்பே படித்துவிடுவேன். அந்த அளவுக்கு அவர் என்னை பாதித்தவர். நல்ல நண்பரும்கூட.”

“அறிவியல் புனைகதை எழுத ஆரம்பித்தது பற்றி…”

“முன்பே சொன்னதுபோல நான் அறிவியல் மாணவன். அறிவியல் மீது ஆர்வம் கொண்டவன். அறிவியலாளராக இருக்கும் என்னுடைய நண்பரின் உதவியும் எனக்கு அறிவியல் புனைகதைகள் உருவாக்க உதவியாக இருக்கிறது. வரலாற்று நாவலான ‘வெட்டுப்புலி’யையும் அறிவியல் புனைகதையான ‘ஆபரேஷன் நோவா’யையும் இணைத்ததுபோல ஒரு நாவலை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். ‘வேங்கை நங்கூரத்தின் ஜீன் குறிப்புகள்’ என்பது அந்நாவலின் பெயர். இந்த ஆண்டு டிசம்பரில் வெளியிட திட்டம், பார்க்கலாம்!.”

“சமீபத்தில் வந்தது ‘தாரகை’ ஜெயலலிதாவின் கதை என்று பேசப்பட்டதே?”

“அரசியலுக்கு வருவதற்கு சினிமாவில் நடிப்பதை ஒரு பாதையாக நினைக்கிறார்கள் இல்லையா..? எப்படி ஒரு நடிகை சினிமாவிலிருந்து அரசியலுக்கு வந்தார் என்பதை இந்த நாவலில் சொல்லியிருக்கிறேன். ஜெயலலிதாவின் கதை என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஜெயலலிதாவுக்கும் இந்தக் கதை பொருந்தும்.”

“தமிழ் சினிமாவை அழித்தது திராவிட கட்சிகள்தான் என்ற குற்றச்சாட்டு வைக்கப்படுகிறதே. அதைப் பற்றி உங்களுடைய கருத்து என்ன?”

“நாதா…சுவாமி என திரைப்பட கதாபாத்திரங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த காலம் அது. ‘சந்திரலேகா’ படத்தில் மன்னனான ரஞ்சன் கேட்பார், ‘அவாளெல்லாம் வந்துட்டாலா?” என்று. ‘மனோகரா’ படத்தைப் பாருங்கள். ‘திருத்திக்கொள்ளுங்கள், அழைத்து வரவில்லை…இழுத்து வந்திருக்கிறீர்கள்’ என்று பேசிக் கேட்டபோது நெருக்கமாக இருந்தது. நாடகத்திலிருந்து சினிமா வந்த காரணத்தினால் வசனங்கள் அதிகமாக இருந்தன. அந்தக் காலக்கட்டதில் வந்த ஆங்கில படங்களில்கூட பெரிய பெரிய வசனங்கள் இருந்தன. திமுகவினர் ஆங்கிலப்படத்தையும் சேர்த்து அழித்தார்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ‘ரோமியோ ஜுலியட்’, ‘பென்ஹர்’ படங்களைப் பாருங்கள்,  வசனங்கள் அதிகமாகவே இருக்கும். உலகம் முழுவதுமே இந்த நிலைமைதான்.

‘அவாள்; இவாள்’ என்று பேசிக்கொண்டிருந்த இடத்தில் நல்ல தமிழை கொண்டுவந்தது திராவிட இயக்கத்தார்தான். அது மக்களிடமும் எதிரொலித்தது. மக்கள் நல்ல தமிழை பேச ஆரம்பித்தார்கள். மந்திரி என சொல்லிக்கொண்டிருந்ததை, அமைச்சர்கள் என்று சொல்லத்தொடங்கினார்கள். இது திமுக காலத்தில் வந்த வசன புரட்சியாகவே பார்க்கிறேன்.

தோளில் துண்டுபோடும் உரிமைகூட சிலருக்கு ஒரு காலத்தில் இல்லை. அந்த நேரத்தில் பொன்னாடை போர்த்தும் வழக்கத்தை அரசியல் மேடைகளில் அறிமுகப்படுத்தியது திமுகதான். இப்போது நமக்கு அது கேலியாகத் தெரியலாம். ஆனால், உரிமை மறுக்கப்பட்ட காலத்தில் அந்த உரிமையைப் பெற்றுதந்தது திமுக.

திராவிட கட்சிகள் இல்லையென்றால் நல்ல தமிழ் பேசவும், தோளில் துண்டு அணியும் உரிமை கிடைக்கவும் இன்னும் காலம் தேவைப்பட்டிருக்கும். இந்த மாற்றத்துக்கு திமுக காரணமாக இருந்தது. உடனடியாக 2 ஜியை வைத்து ஒட்டுமொத்தமாக திமுகவை எடை போட்டுவிட முடியாது. அங்கு என்ன நடந்தது என யாருக்கும் தெரியாது. முதலில் ஒரு லட்சத்து 76 ஆயிரம் கோடி ஊழல் நடந்தது என சொன்னார்கள். இப்போது ரூ. 200 கோடி வரைக்கும் ஊழல் நடந்திருக்கலாம் என சொல்லுகிறார்கள். ஊடகங்கள் எவ்வளவு மிகைப்படுத்தி கூறின? 200 கோடி ஊழல் செய்ததற்காவது ஆதாரங்களை கொடுங்கள் என்றுதான் ஆ. ராசா சொல்கிறார். இந்த ஊழலால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யார்? மக்களுக்கு நன்மைதான் கிடைத்தது. இப்போது எல்லோரிடமும் செல்போன் இருக்கிறது. ஏன் இதையெல்லாம் சொல்கிறேன் என்றால், திமுகவின் தவறுகளை மிகைப்படுத்துகிற ஊடகங்கள், அவர்கள் செய்த நல்ல விஷயங்களை சொல்லுவதில்லை. சாதிப்பெயரை சொல்ல நாம் எவ்வளவு கூச்சப்படுகிறோம்? வெளி மாநிலங்களில் பாருங்கள்… அம்மாநில ஆட்சியாளர்கள்கூட சாதி பெயரை தவிர்ப்பதில்லை. ஆந்தர முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடு என்றேதான் அறியப்படுகிறார். ஜோதி பாசுவின் பெயரிலும்கூட சாதிப்பெயர் ஒட்டிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது. நமக்குள்ளுமே சாதி இருந்தாலும்கூட, வெளிப்படையாக சாதியை பொதுவெளியில் சொல்லக்கூச்சப்படுகிறோம் இல்லையா? அதற்கு திராவிட இயக்கங்கள்தான் காரணம்.”

.

Advertisements

11 replies »

  1. // இப்போது எழுத்தினால் என்ன சாதிக்க முடியும் என்பதை தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உண்மையான, நேர்மையான மனிதாக என்னுடைய வாசகருக்கு ஒரு விஷயத்தை சொல்ல வேண்டும். //
    —————-

    “ஒதடா பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதாவ” – பாப்பார கும்பலை பிட்டத்தில் உதைத்து கதிகலங்க வைத்த இடிமுழக்கம் :

    கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்களாக பெரியாரிஸ்ட் மீடியாவில் எழுதுகிறேன். நான் வருவதற்கு முன்னால், இஸ்லாமியர் என்றால் “முட்டாப் பயலுக, பிழைக்கத் தெரியாதவர், ஓட்டு வங்கி, வந்தேறி, ஒப்புக்கு சப்பானி, இந்துக்களின் தயவில் வாழ்பவர்” எனும் எண்ணம்தான் பொதுவாக தமிழக மீடியாவிலும், பெரியாரிஸ்டுக்களுக்கும் இருந்தது. அதிகம் போனால், கண்ணியத்துக்குரிய காயிதே மில்லத் என அவ்வப்போது சொல்லி, நோன்பு கஞ்சி குடித்து அல்வா தருவதற்கு மேல் எதுவும் தேவையில்லையெனும் மனநிலை இருந்தது.

    “ஒதடா பாப்பாரத் தேவ்டியமுண்ட பாரத்மாதாவ” எனும் இடி முழக்கத்தை நான் முன் வைத்ததும், பார்ப்பன மீடியா அதிர்ந்தது. பகுத்தறிவுவாதிகள் எழுந்து உட்கார்ந்தனர். “எங்களுக்காக பேச யாரவது வரமாட்டாரா” என ஏங்கிக்கொண்டிருந்த தமிழக இஸ்லாமியருக்கும், பெரியாரிஸ்டுகளுக்கும், நசுக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் ஒரு புத்தெழுச்சி வந்தது.

    இன்று, “பார்ப்பனீயத்தை ஒழிக்க வந்த சூப்பர்பவர் இஸ்லாம், தந்தை பெரியார் ஒரு ரகசிய முஸ்லிம், பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதாவை மண்டியிட வைத்த மாவீரன் பாக்கிஸ்தான்” போன்ற கருத்துக்களை பெரியாரிஸ்டுக்களும் பார்ப்பனீய எதிர்ப்பு இயக்கங்களும் ஏற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டது கண்கூடு.

    இன்று “பாரத்மாதா” எனும் வார்த்தையை உச்சரிக்க பார்ப்பன மீடியா வெட்கப்படுகிறது. திராவிட பொது மேடைகளில், சிறப்பு பேச்சாளராக இஸ்லாமியர் முன்னிறுத்தப் படுகின்றனர். சீமான் போன்ற தலைவர்கள், “800 வருடங்கள் பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதாவ ஆண்ட பரம்பரை முசல்மான்” எனும் உண்மையை உணர ஆரம்பித்து விட்டனர். புலித்தேவருக்கு உருவிவிட்டு குரு பூஜை செய்து, மேல்ஜாதி தலைவர்களுக்கு ஊத்திக்கொடுத்த உத்தமியெல்லாம் முதலமைச்சராகும் பொழுது, ஒரு நேர்மையான இஸ்லாமியர் ஆட்சிக்கு வரமுடியாதா எனும் கேள்வி முஸ்லிம்களின் மனதில் ஒலிக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

    தமிழகத்தில் உமர் கலீபாவின் ஆட்சியை நிலைநாட்ட முடியும் இன்ஷா அல்லாஹ், எனும் நம்பிக்கை இஸ்லாமியருக்கு வந்துவிட்டது. எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே.

    Like

  2. // எப்போது சிந்துசமவெளி நாகரிகம், திராவிட நாகரிகம், அங்கே கிடைத்த எழுத்துகள் தமிழ் தொடர்புடைய எழுத்துகளாக இருக்கின்றன என சொன்னார்களோ அப்போதே அந்த ஆய்வு நிறுத்தப்பட்டது. //
    —————–

    ப்ராஹ்மணனுக்கென்று ஒரு ப்ராஹ்மணஸ்தான் இல்லையே, அய்யகோ:

    இந்தியா பாக்கிஸ்தானில் வாழும் முஸ்லிம்கள் அனைவரும் இந்து மதத்திலிருந்து வெளியேறி இஸ்லாத்தை தழுவியவர். ஆகையால், இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் தாய் மாமன், பெரியப்பா, சித்தப்பா உறவு இருப்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது.

    ப்ராஹ்மின் சகோதரா, ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து காந்தாரா சாம்ராஜ்யத்தை காந்தாரி ஆண்ட போது, அவளுக்கு கூஜா தூக்கி வர்ணதருமத்தை சொல்லிக்கொடுத்து அகண்டபாரதத்தை அடிமையாக்கினாய். கௌரவருக்கும் பாண்டவருக்கும் அடிவருடினாய். இன்று காந்தாரியின் பேரப்பிள்ளைகளெல்லாம் இஸ்லாத்தை தழுவி தாலிபான்களாக மாறிவிட்டனர். சிந்து நதியின் மிசை நிலவினில் சேர நன்னாட்டிளம் பெண்களுடன் மயங்கிக்கிடந்த பார்ப்பனரெல்லாம் முஸ்லிமாகி பாரதமாதாவுக்கு ஆப்படித்து பாக்கிஸ்தானை உருவாக்கிவிட்டனர்.

    தக்சசீல பல்கலைக்கழகத்தின் வேந்தனாக இருந்து ரிக் வேதத்தையும் அர்த்தசாஸ்திரத்தையும் எழுதினான் சாணக்கியன், இன்று அவனுடைய தக்சசீலம் இருப்பது பாக்கிஸ்தானில் என்பது தெரியுமா உனக்கு?. சாரே ஜஹான் சே அச்சா இந்துஸ்தான் ஹமாரா என்று எழுதிய அல்லாமா இக்பால், பாரத்மாதா மீது வெறுத்துப்போய் பாக்கிஸ்தானை உருவாக்கினார். அவர் ஒரு காஷ்மீர் ப்ராஹ்மணர் என்பது தெரியுமா உனக்கு?. காஷ்மீரில் வாழும் 2 கோடி முசல்மான்களும் ஒரு காலத்தில் ப்ராஹ்மண பண்டிதராய் வாழ்ந்தவரென்பது தெரியுமா உனக்கு?.

    காந்தியை போட்தள்ளிய ப்ராஹ்மின் கோட்சே தனது அஸ்தியை பாக்கிஸ்தானில் ஓடும் சிந்து நதியிலே கரைக்கச்சொல்லி உயில் எழுதியுள்ளார் என்பது தெரியுமா உனக்கு?. உனது தேசிய கீதத்தை எழுதிய பார்ப்பணர் தாகூர் “பாஞ்சாப சிந்து குஜராத்த மராத்தா” என்று பாக்கிஸ்தானின் சிந்தையும் சேர்த்து சந்திலே சிந்து பாடியுள்ளது தெரியுமா உனக்கு?. அது போகட்டும். காபாவிலிருந்து 360 சிலைகளை உடைத்தெறிந்து அரேபிய மண்ணிலிருந்து சிலைவணக்கத்தை வேரோடு பிடுங்கி எறிந்த அண்ணல் நபி(ஸல்) பிறந்தது குரைஷிக்கள் எனப்படும் ப்ராஹ்மணர் இனத்தில் என்பதாவது தெரியுமா உனக்கு?.

    “சூத்திரன் வேதத்தை தொட்டால் பழுத்த இரும்பை நாக்கிலே இழு. ஈயத்தை கரைத்து காதிலே ஊற்று” என்று மனுசாஸ்திரம் சொன்ன நீ, இன்று சூத்திரன் மோடிக்கு கூஜா தூக்குகிறாய். கூப்பிட்ட குரலுக்கு முந்தானை விரிக்கும் இன்டெலெக்சுவல் வப்பாட்டியாக மாறிவிட்டாயே, ஏன்?.

    இன்னோரு 5000 வருடங்களானாலும் உன்னால் ப்ராஹ்மணருக்கென்று ஒரு தேசத்தை உருவாக்கவே முடியாது. இன்று இட ஒதுக்கிட்டில் அவனவன் ஜாதி சான்றிதழ் வைத்துக்கொண்டு உனக்கு ஆப்படிக்கிறான். உன்னிடம் ஜாதி சான்றிதழ் இருக்கிறதா? இந்த நாட்டில் இனி பிழைக்க முடியாதென்று அமெரிக்காவுக்கும் அரேபியாவுக்கும் ஓடுகிறாய். அங்கே கிருத்துவரும் முசல்மானும் நீ வணங்கும் மாட்டை அறுத்து பிரியாணி சாப்பிடுகின்றனர். உனக்கு மிஞ்சியது மாட்டு மூத்திரம்தான்.

    130 கோடி மக்கள் தொகையில் பாரத்மாதாவுக்கு மூச்சு திணறுகிறது. இன்னொரு 5 வருடம் தாங்குமா என்பது கேள்விக்குறி. நாளை சோவியத் யூனியன் போல் இந்தியா உடைந்தால், தமிழ்த்தேசம், தலித்தேசம், காஷ்மீர், காலிஸ்தான், இஸ்லாமிஸ்தான் என்று அனைவரும் சேர்ந்து சங்கு ஊதிவிடுவார்கள். வெறும் நாலரை சதவீதமுள்ள உனக்கு என்ன கிடைக்கும்?. என்ன கொண்டு வந்தாய் இழப்பதற்கு என்று பஜனை பாடிக்கொண்டு உஞ்சவிருத்தி செய்ய வேண்டியதுதான்.

    2500 வருடங்கள் காபாவிலே பூஜை புனஸ்காரம் செய்துகொண்டிருந்த உனது முன்னோர்கள் இஸ்லாத்தை தழுவியது போல் நீயும் தழுவு. அகண்டபாரத்தில் வாழும் 75 கோடி முஸ்லிம்களூக்கு கலிபாவாக நீ தலைமையேற்கலாம். ப்ராஹ்மணஸ்தானை விடு. இஸ்லாமிஸ்தானுக்கு வா. உனக்கு எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ் நல்வழி காண்பிப்பானாக.

    Like

  3. // “கோயிலுக்குப் போவேன்; ஆனால் சாமி கும்பிட்டது கிடையாது. தஞ்சை பெரிய கோயிலையோ, கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தையோ பார்த்தால் அந்த வரலாறுதான் எனக்கு முதலில் தோன்றும். இந்த சிற்பம் செதுக்க எவ்வளவு காலம் பிடித்திருக்கும்? அரசர்கள் ஏன் இதைக் கட்டினார்கள்? கோயிலைக் கட்டிய உழைப்பாளிகள் யார்? மக்களை சுரண்டி இந்தக் கோயில்கள் கட்டப்பட்டனவா? //
    ——————–

    “இந்துக்கள் அசுத்தமானவர்கள்” — மலேஷியா கோர்ட் தீர்ப்பு

    “இந்துக்கள் மூத்திரம் போன்ற கழிவுகளை புனிதமாக கருதி குடிக்கின்றனர், பூஜை செய்கின்றனர். வெட்கம் மானம் சூடு சொரணையின்றி காட்டுமிராண்டிகளாக வாழ்ந்த இந்துக்களை இஸ்லாமிய மார்க்கம் சீர்திருத்தி சுத்தம், சுகாதாரம், கண்ணியம், சுயமரியாதை போன்ற நற்பண்புகளை கற்றுக்கொடுத்தது. இஸ்லாமிய மார்க்கம் அருளப்பட்டதால், பல கோடிக்கணக்கான இந்துக்கள் அடிமைத்தனத்தை விட்டு வெளியேறினர்” என மலேஷியாவின் UTM பல்கலைக்கழகத்தின் பாடப்புத்தகம் சொல்கிறது.

    இதனை எதிர்த்து “இந்துக்களை UTM பல்கலைக்கழகம் இழிவு செய்கிறது” என ஹிண்ட்ராப் மக்கள் சக்தி தலைவர் வைத்தியமூர்த்தி வழக்கு தொடுத்தார். இந்த வழக்கில் குறுக்கு விசாரணை செய்து கோர்ட் கொடுத்த தீர்ர்ப்பு:
    ————————-

    நீதிபதி: இந்துக்களுக்கு பசு மாட்டு மூத்திரம் புனிதமானதா?.

    வைத்தியமூர்த்தி: ஆம். கோமாதா எங்கள் தெய்வம்.

    நீதிபதி: நீங்கள் பசு மாட்டு மூத்திரத்தை குடிப்பீரா?.

    வைத்தியமூர்த்தி: தாராளமாக…

    நீதிபதி: மலேஷியா ஒரு இஸ்லாமிய தேசம். ஷரியா சட்டப்படி, மூத்திரம் அசுத்தமானது. ஆகையால், மூத்திரம் குடிக்கும் இந்துக்கள் அசுத்தமானவர்கள் என UTM பல்கலைக்கழகம் சொன்னது சட்டப்படி சரியே. நெக்ஸ்ட்?

    வைத்தியமூர்த்தி: “இந்துக்கள் வெட்கம் மானம் சூடு சொரணையற்ற காட்டுமிராண்டிகள்” என UTM பல்கலைக்கழகம் இழிவு செய்கிறது. இதனை வண்மையாக கண்டிக்கிறேன். நாங்கள் மானஸ்தர்கள்.

    நீதிபதி: “லிங்கத்தையும் யோனியையும் இந்துக்கள் கடவுளாக வழிபடுகின்றனர். இந்து கோயில்களில் ஆண் தெய்வங்களும் பெண் தெய்வங்களும் கூட்டுப்புணர்ச்சி செய்கின்றனர். பார்ப்பன இந்துமதத்தின் அடிப்படை, மது, மாது, உண்டியல், ஜாதி அடக்குமுறை, காம ஆன்மீக பக்தி பரவசம், காமசூத்திரம், தேவதாசி, தெய்வீக தேவ்டியாத்தனம்” என தந்தை பெரியார் பல்கழைக்கழகத்திலிருந்து மறுக்கமுடியாத ஆதாரங்களை கோர்ட்டுக்கு சமர்ப்பித்துள்ளனர். உதாரணத்துக்கு, மேலேயுள்ள அழகர் கோயில் சுவர் சித்திரம். இது உண்மையா?.

    வைத்தியமூர்த்தி: லிங்கமும் யோனியுமில்லாவிட்டால் இனவிருத்தி செய்யமுடியாது. உடலுறவு செய்யாவிட்டால் மனித இனம் அழிந்துவிடும். இதைத்தான் எங்கள் கோயில் சுவர் சித்திரஙகள் பறைசாற்றுகிறது. இதிலென்ன தவறு?

    நீதிபதி: மனைவியோடு மறைவாக உடலுறவு கொள்வதற்கும் நடுத்தெருவில் உடலுறவு கொள்வதற்கும் வித்தியாசமுண்டு. தேவ்டியாள் கூட வெட்டவெளியில் செய்யமாட்டாள். உங்கள் கடவுள்கள் கோயில் சுவற்றில் செய்வது போல, உங்களுடைய மணைவியோடு நடுத்தெருவில் நீங்கள் உடலுறவு கொள்வீரா?.

    வைத்தியமூர்த்தி: ம்ம்ம்ம்ம்ம்….

    நீதிபதி: கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லவும். செய்வீரா மாட்டீரா?

    வைத்தியமூர்த்தி: மாட்டேன்..

    நீதிபதி: ஏன்?.

    வைத்தியமூர்த்தி: அது மானம் மரியாதையற்ற செயல்.

    நீதிபதி: அப்படியானால், அழகர் கோயில் சுவற்றில் அம்பாளை குனிய வைத்து உயர்ஜாதி தேவர் ஆலிங்கனம் செய்கிறாரே.. அதை பார்த்தால் உங்களுக்கு மானம் வெட்கம் வருவதில்லையா?. அதை இடித்து தள்ளாமல் ஏன் பராக்கு பார்க்கிறீர்?. குறைந்த பட்சம், அம்பாளுக்கு சின்ன ஜட்டியாவது போட்டு விடலாமல்லாவா?. ஏன் செய்யவில்லை?

    வைத்தியமூர்த்தி: அம்பாளுக்கு ஜட்டி போட்டால், தேவர் எங்க வாய்ல பீய திணிச்சுப்புடுவாரு…

    நீதிபதி: அப்படியானால், “இந்துக்கள் வெட்கம் மானம் சூடு சொரணையற்ற காட்டுமிராண்டிகள்” என UTM பல்கலைக்கழக பாடப்புத்தகம் சொல்வதில் என்ன தவறு?.

    “இந்து கோயில்களும் புராணங்களும் உண்மையை அப்பட்டமாக பறைசாற்றுகையில், உண்மைக்கு புறம்பாக கேஸ் போட்டதற்காக, UTM பல்கலைக்கழகத்துக்கு ஹிண்ட்ராப் வைத்தியமூர்த்தி 50 லட்சம் ரிங்கிட்டுகள் நஷ்டஈடு வழங்க உத்திரவிடுகிறேன். நஷ்டஈடு செலுத்தும்வரை, ஹிண்ட்ராப் வைத்தியமூர்த்தியை கடுங்காவலில் வைக்க உத்திரவிடுகிறேன்”.

    Like

  4. // பெரியார் எல்லாவற்றையும் மறுதலிக்கிற மனிதராக இருந்தார் என அப்பா சொன்னார். மனிதர் சக மனிதரை ஏன் சமமாக நடத்தவில்லை என்பதை அவர் முதன்முதலில் வைத்த கேள்வி. மதங்கள், வர்ணாசிரமம், அதற்கு பின்னால் இருக்கும் கடவுள் கற்பிதங்கள் என ஒவ்வொன்றாக ஒதுக்குகிறார். //
    —————-

    ரகசிய முஸ்லிம் வாப்பா பெரியார்:

    1. திருக்குரான் அடிப்படையில் சாகும் வரை சிலைவணக்கத்தை எதிர்த்தார் பெரியார். பிள்ளையார் சிலையை செருப்பால் அடித்து நடுத்தெருவில் போட்டு சுக்கு நூறாக உடைத்தார்.

    2. பாம்பையும் பாப்பானையும் கண்டால், பாம்பை விட்டுவிடு, பாப்பானை அடி என போதித்தார்.

    3. பாப்பானின் பூணூலை அறுத்தார்.

    4. திருக்குரான் அடிப்படையில் தத்தெடுப்பு எனும் பொய்யான உறவை முறித்து, மணியம்மை அம்மையாரை திருமணம் செய்து மணைவியாக உலகுக்கு அறிவித்தார் பெரியார்

    5. “இந்து கடவுள்களில் அனவருமே காமுகராகவும், அயோக்கியராகவுமே இருக்கின்றனர். ஏன் ஒருவன் கூட யோக்கியன் இல்லை?. இந்த விஷயத்தில், உருவமற்ற இஸ்லாமியரின் கடவுள் தவறை போதிப்பதில்லை. அவர்களுடைய வேதம் நீதியை போதிக்கிறது. எனக்கு அந்த கடவுளோடு எந்த பிரச்னையுமில்லை” என பலமுறை குடியரசில் எழுதியும் மேடையில் பேசியுமிருக்கிறார் வாப்பா பெரியார்.

    6. தனது வாழ்நாளில் ஒருமுறை கூட அல்லாஹ்வையோ, திருக்குரானையோ, நபிகள் நாயத்தையோ இழிவாக பேசவில்லை. அல்லாஹ் இல்லை என ஒரு முறை கூட சொல்லவில்லை.

    7. “இன இழிவு நீங்க, ஜாதி ஒழிய இஸ்லாமே தீர்வு” என பலமுறை குடியரசில் எழுதியுள்ளார். மேடைகளில் பேசியுள்ளார். பெரியாரின் பேச்சை கேட்டு திருநெல்வேலி, ராமநாதபுரம் ஆகிய மாவட்டங்களில் பல கிராமங்கள் இஸ்லாத்தை தழுவின.

    8. திருக்குரானால் தடுக்கப்பட்ட மது, பன்றி இறைச்சி ஆகியவற்றை கையால் தொடக்கூட இல்லை. முஸ்லிம் வீடுகளிலும் கடைகளிலும் சமைக்கப்பட்ட ஹலால் அசைவ உணவையே விரும்பி உண்டார். வட்டி வியாபாரத்தை எதிர்த்தார்.

    வாப்பா பெரியார் ஒரு ரகசிய முஸ்லிம் எனும் கருத்து இஸ்லாமியரிடம் மிகப்பெரிய வரவேற்பை பெற்றுள்ளது. “பெரியார் இஸ்லாத்தை ஏற்றாரா எதிர்த்தாரா” எனும் அப்துல்லாஹ் பெரியார்தாசனின் ஆவனப்படத்தில் பல இஸ்லாமிய தலைவர்கள், குறிப்பாக வெல்பேர் பார்ட்டி தலைவர், இதே கருத்தை பிரதிபலித்துள்ளார்.

    பார்ப்பனீயத்தை அழிக்க வந்த சூப்பர் பவர் இஸ்லாம். பார்ப்பனீயத்தை ஒழிக்க வாப்பா பெரியார் தனது வாழ்நாள் முழுதும் அரும்பாடு பட்டார். இப்பொழுது சொல்லுங்கள் … தந்தை பெரியார் ஒரு ரகசிய முஸ்லிம் என்பதை உங்களால் மறுக்கமுடியுமா?.

    Like

  5. // “ ‘மானுட பண்ணை’ வந்த காலத்தில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகமாக இருந்தது. அன்றைய சினிமாக்கள் ‘நிழல்’,’வறுமையின் நிறம் சிவப்பு’ என இதை மையப்படுத்தி சினிமாக்களும் வந்தன. அவையெல்லாம் இப்போது நகைச்சுவையாகத் தோன்றுகிறது. //
    —————–

    வேலையில்லா திண்டாட்டத்தின் கொடுமை.. இனியும் தேவையா இந்த தரித்திரியம் பிடித்த பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதா?.

    சோவியத் போல் இந்தியா சிதறும் நாள் நெருங்கிவிட்டது, இளைஞர் சமுதாயத்தின் கொந்தளிப்புக்கு அடிப்படை காரணம் “வேலையில்லா திண்டாட்டம்”.

    2016ல், உத்தரப் பிரதேச மாநில தலைமைச் செயலகத்தில் 368 பியூன் வேலைகளுக்கான அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்டிருந்தது. இந்த வேலைக்கான தகுதி 5ம் வகுப்பு பாஸ். இதையடுத்து சுமார் 23 லட்சம் பேர் விண்ணப்பித்து சாதனை படைத்துள்ளனர். இது தலைநகர் லக்னோவில் உள்ள மக்கள் தொகையான 45 லட்சத்தில் பாதி என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 23 லட்சம் பேரில் சுமார் 2 லட்சம் பேர் பிடெக், பிஎஸ்சி, எம்எஸ்சி மற்றும் எம்காம் படித்தவர்கள். இதுமட்டுமின்றி பிஎச்டி முடித்த 255 பேர் பியூன் பணியிடத்துக்கு விண்ணப்பித்துள்ளனர். வேலை இல்லாமல் இருப்பதை காட்டிலும் பியூன் வேலை செய்வது மேல் என்று விண்ணப்பதாரர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

    இந்தியா முழுதும் 35 வயதுக்கு கீழான கிட்டத்தட்ட 16 கோடி வேலையில்லா பட்டதாரிகள் இருக்கின்றனர். தமிழக அரசு வேலைவாய்ப்பு மையத்தில் மட்டும், 35 வயதுக்கு கீழ் பதிவு செய்து வேலைக்காக காத்திருப்போர் 83.33 லட்சம். இத்தகவல் தமிழக அரசின் இணையதளத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

    பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதாவை “வேலையில்லா பட்டதாரிகள் எரிமலை” சிதறடிக்கும் நாள் நெருங்கிவிட்டது.
    ————————————–

    அரபு நாடுகளில் எந்த பொது டாய்லட்டுக்கு சென்றாலும், அதை உடனுக்குடன் சுத்தம் செய்ய தயாராக இந்து தொழிலாளிகள் நிற்பதை காணலாம். சவூதி அரேபியாவில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட பத்து லட்சம் இந்துக்கள் டாய்லட் கழுவி வயித்தைக் கழுவுகிறர்கள். இவர்களில் 60 சதவீதத்துக்கு மேல் பட்டதாரிகள். M.A, M.Sc, B.E போன்ற உயர்தர பட்டம் பெற்ற ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் அரபு நாடுகளில் கூலி வேலை செய்து பிழைக்கின்றனர். ஆனால், பட்டதாரி என சொன்னால் வேலை கிடைக்காது என்பதால், 10ம் வகுப்பு சான்றிதழ் மட்டுமே தந்து வேலைக்கு வருகின்றனர். மானம் மரியாதைக்கு பயந்து, அமைதியாக ரத்தக்கண்ணீரை தொண்டைக்குழியில் அடக்கி முழுங்குகின்றனர். இவர்களில் ஒருவர் கூட பார்ப்பனர் கிடையாது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    ஒரு இந்துவுக்கு டாய்லட் கழுவும் வேலை கூட தர வக்கில்லாத இந்த நாட்டில் முசல்மானுக்கு என்ன மசுரு கிடைக்கும்?.

    130 கோடி ஜனத்தொகை வருடத்துக்கு 3 கோடியாக உயர்கிறது. என்ன படித்தாலும் வேலை கிடைக்குமா என்பது கேள்விக்குறியே. பாரத்மாதா தேவ்டியாமுண்டையின் கோரப்பிடியில் மக்களுக்கு மூச்சு திணறுகிறது. 130 கோடி அரை நிர்வாணப்பக்கிரிகளை இதற்கு மேலும் இந்தியா எனும் பாதாளசாக்கடையில் அடைத்துவைத்தால், ஜாதி சண்டை, மதச்சண்டை, தண்ணீர் சண்டை, வேலையில்லா திண்டாட்டம், உணவு, உடை, உறைவிடமென்று ஏழு விதமான உள்நாட்டுக்கலவரங்கள் வெடிக்கும். இன்னொரு 5 வருடம் தாங்கினால் பெரிய விஷயம்.
    ———————————–

    இவ்வளவு பிரச்னைகளைப் பற்றி கொஞ்சம் கூட கவலைப்பாடாமல், இந்த பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதா “எனக்கென்ன மசுரே போச்சு”னு அரபிக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் முந்தானை விரித்து உருவிவிட்டுக்கிட்டு இருக்கா….

    மக்களுக்கு மூச்சு திணறுது. இந்த பாரத்மாதா தேவ்டியாமுண்டையிடம் மாட்டிக்கிட்டு “காலிஸ்தான், பெங்காலிஸ்தான், ஜீஸஸ்தான், இஸ்லாமிஸ்தான், திராவிட நாடு எனும் தென்னிந்தியா” ஆகிய தேசங்கள் தவிக்கின்றன…

    இந்த கொந்தளிப்புக்கு முழு பொறுப்பு பாப்பானும், பாரத்மாதா தேவ்டியாமுண்டையும் என்றால் மிகையாகாது. “ஒதடா.. பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்ட பாரத்மாதாவ” எனும் முடிவுக்கு தமிழன் வந்துவிட்டான்.

    தலைகள் உருளாமல் புதிய தேசங்கள் பிறந்ததில்லை என மனித சரித்திரம் பறைசாற்றுகிறது. 1947ல் சில லட்சம் தலைகள் உருண்டன. பாப்பாத்தி பாரத்மாதா மண்டியிட்டாள். இஸ்லாமிய சூப்பர் பவர் பாக்கிஸ்தான் பிறந்தது. இனி பல புதிய தலைகள் உருளும். புதிய தேசங்கள் பிறக்கும்.

    Like

  6. // நான் ‘மானுட பண்ணை’ எழுதிய போது ஏராளமானவர்கள் வேலை இல்லாமல் இருந்தார்கள். வீட்டில் அப்பா-அம்மா தினமும் ஏசுவார்கள். இளைஞர்கள் படித்திருப்பார்கள், எங்கே போவது, என்ன வேலை செய்வது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்களை ரேசன் கடைக்கு அனுப்புவார்கள். அங்கு போனால் காலையிலிருந்து மாலை வரை வரிசையில் நிற்க வேண்டியிருக்கும். மிகத் துயரமான காலகட்டம். பிடி,சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டு டீ குடித்துவிட்டு இளைஞர்கள் திரிந்துகொண்டிருப்பார்கள். //
    —————-

    இந்தியாவின் வறுமையை குறைத்தது இஸ்லாமியரே:

    இந்தியாவில் இனி பிழைக்கமுடியாது எனும் முடிவுக்கு வந்த இஸ்லாமியர்தான் அரபு நாடுகளிலும் மலேஷியாவிலும் சென்று பிழைக்கும் வழியை இந்து சகோதரர்களுக்கு காட்டினர். 1970 முதல் கிட்டத்தட்ட 2 கோடி இந்துக்களுக்கு அரபு நாடுகள் வேலை தந்துள்ளன. லட்சக்கணக்கான தலித்துக்களுக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் அரபு நாடுகள் வேலை தந்து இந்தியாவின் வறுமையை கனிசமாக குறைத்துள்ளன என்பதை இஸ்லாமியரின் எதிரி ஆர்.எஸ்.எஸ்’காரன் கூட மறுப்பதில்லை. அமெரிக்காவால் பெரும்பாலும் பயனடைந்தது உயர்கல்வி கற்ற பார்ப்பனர் மட்டுமே என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி.

    பார்ப்பனீயத்துக்கெதிராக எத்தனையோ சிந்தனையாளர்கள் போராடியிருந்தாலும், பார்ப்பனியத்தை ஒட்டுமொத்தமாக அடக்கியது இஸ்லாம் ஒன்றே. “நான் இந்து இல்லை, இந்து இல்லை” என எவ்வளவு கதறினாலும் பாப்பான் அலட்டிக்கொள்ள மாட்டான். ஆனால் “நான் இஸ்லாத்தை தழுவப்போகிறேன்” என்று சொன்னால் அவனுக்கு கதிகலங்கிவிடும்.

    இந்து எனும் அடையாளத்தை சுமந்து கொண்டு உன்னால் எந்த ஜென்மத்திலும் இந்து வர்ணதர்ம ஜாதி சாக்கடையை விட்டு வெளியேறவே முடியாது. சமத்துவம் சகோதரத்துவம் சமநீதிக்கு இஸ்லாத்தை விட சிறந்த மார்க்கமிருந்தால் அங்கே போ. வாழ்த்துக்கள்.

    இந்தியாவில் கலீபா உமர் போன்ற நேர்மையான இஸ்லாமியரின் ஆட்சி வந்தால், 55 இஸ்லாமிய நாடுகளுக்கும் தலைவனாக இந்தியா உருவாகும். லட்சக்கணக்கான வேலை வாய்ப்புகள் உருவாகும். இன்ஷா அல்லாஹ் வறுமை ஒழிந்து, எல்லோரும் எல்லாமும் பெற்று இல்லாமை இல்லாமல் வாழலாம்.
    —————————

    // இந்தியாவின் வறுமையை குறைத்தது இஸ்லாமிய நாடுகளே //

    ஒரு இந்து சகோதரர் சொன்னது:

    என்னைப் பொருத்த வரை இது 100 சதவீதம் உண்மை. நான் டிப்ளமா முடித்து ஒரு கம்பெனியில் 3500 ரூபாய்க்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன். எனக்கு ஒரு அக்கா, இரண்டு தங்கைகள். எனது தந்தை போட்டோ ஸ்டுடியோ வைத்து மிகவும் கஷ்டப்பட்டு குடும்பத்தை நடத்தி வந்தார். எப்படிடா இந்த பொன்னுங்கள கரையேத்த போறோமென எனது தாயார் அடிக்கடி புலம்புவார்.

    இந்த சூழ்நிலையில், 2008ல் கதார் கேஸ் கம்பெனியில் எனக்கு வேலை கிடைத்து விட்டது. மாத சம்பளம் கிட்டத்தட்ட 2 லட்சம் ரூபாய். நாங்கள் கனவில் கூட நினைத்து பார்க்கவில்லை.

    இன்று அக்கா தங்கை அனைவருக்கும் நல்ல இடத்தில் திருமணம் செய்து நல்லபடியாக இருக்கின்றனர். கடனிலிருந்த எங்கள் சொந்த வீட்டை மீட்டு மாடி வீடு கட்டி விட்டோம்.

    எங்களுக்கு நல்வாழ்வு தந்த அல்லாஹ்வுக்கு நன்றியாக, ரம்ஜான் மாதத்தில் நானும் எனது பெற்றொரும் நோன்பு வைக்கிறோம். நான் நேர்மையாக உழைத்து சேர்க்கும் பணத்தில், பள்ளிவாசலில் நோன்பு கஞ்சி தர எங்களுக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

    எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே.

    Like

  7. // தமிழர்கள் இல்லாத பாகிஸ்தானில் ஒரு கதை நிகழ்விடத்தை அமைப்பார். //

    “தமிழனில்லாத நாடில்லை, தமிழனுக்கென்றொரு நாடில்லை” எனும் அடிப்படை தெரியாத உம்மை என்னவென்று சொல்வது?. இன்றைக்கும் கராச்சியில் தமிழ் பேசும் மிகப்பெரிய கிருத்துவ சமூகம் இருப்பதை அறிவாயா?. அங்கே தமிழ் தேவாலயத்தில், ஒவ்வொரு வாரமும் தமிழ் மாஸ் நடப்பதை அறிவீரா?. கராச்சிக்கு புலம் பெயர்ந்த தமிழ்க இஸ்லாமியர் வாழும் பகுதி “மெட்ராஸ் காலனி” என இன்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஆதாரமில்லாமல் குருட்டாம் போக்கில் இருட்டில் கல்லெறிய வேண்டாம்.
    ————–

    1940 – ஜின்னா, பெரியார், அம்பேத்கர், அண்ணா: சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சந்திப்பு:

    1940ல் பாப்பாரத் தேவ்டியாமுண்டை பாரத்மாதாவை உதைக்க ஜின்னா சாஹெப், வாப்பா பெரியார், அத்திம்பேர் அம்பேத்கர், அறிஞர் அண்ணா ஆகியோர் ஜின்னா சாஹேபின் பாம்பே ஹவுஸ் பங்களாவில் ஒன்று கூடி ஆலோசனை செய்தனர். இவர்கள் எந்த மொழியில் பேசினர் என பலருக்கு வியப்பாக இருக்கும். 1947 வரை இந்தியாவின் ஆட்சி மொழி உருது என்பது பலருக்கு தெரியாது. ஹிந்தி எனும் மொழியே இந்தியாவின் பாடத்திட்டத்தில் அன்று கிடையாது.

    வாஜ்பாய், அத்வானி, சவர்க்கார், கோகலே, பெரியார், அம்பேத்கர், அண்ணா, பாரதியார் ஆகிய அனைவருக்கும் உருது மொழி நன்றாக எழுதப்படிக்க பேசத் தெரியும்.

    “சாரே ஜஹான் சே அச்சா இந்துஸ்தான் ஹமாரா” என 1906ல் அல்லாமா இக்பால் உருது மொழியில் எழுதிய கவிதையைத்தான் தமிழில் பாரதியார் “பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு பாரத நாடு” என காப்பியடித்தார்.
    ————————————–

    இந்த நான்கு ஒப்பற்ற ஜிஹாதிக்கள் என்ன பேசினர் என்பதை பார்ப்போம்:

    வாப்பா பெரியார்: ஜின்னா சாஹெப், பார்ப்பனீயத்தை எப்படி ஒழிப்பது?

    ஜின்னா சாஹெப்: பாக்கிஸ்தானும் திராவிட நாடும் உருவானால், பார்ப்பனீயம் ஒழிந்துவிடும்.

    வாப்பா பெரியார்: திராவிட நாட்டை உருவாக்க இங்கிலாந்து மஹாராணியின் ஆதரவு தேவை. நீங்கள் இங்கிலாந்து அரசியின் குடும்ப வக்கீலாக இருப்பதால், உங்களால் இந்த விஷயத்தை அவரிடம் எடுத்து சொல்ல முடியும். எங்களுக்கு உங்களுடைய உதவி தேவை…

    ஜின்னா சாஹெப்: நிச்சயமாக…. ஆனால் என்னுடைய முதல் இலக்கு பாக்கிஸ்தான். 5 வருடங்களில் இன்ஷா அல்லாஹ் பாக்கிஸ்தான் உருவாகிவிடும். அதற்குப்பிறகு, நீங்கள் அனைவரும் தாராளமாக பாக்கிஸ்தானுக்கு வாருங்கள். அங்கே அமர்ந்து திராவிட நாட்டின் சட்ட சாசனத்தை வடிவமைப்போம். உங்கள் அனைவரையும் இங்கிலாந்து அரசியிடம் அழைத்து சென்று அவருடைய ஒப்புதலை வாங்கி தருகிறேன்…

    அத்திம்பேர் அம்பேத்கர்: திராவிட நாடு என்றால் தென்னிந்தியா… நான் வட நாட்டுக்காரன்… நீங்கள் இருவரும் உங்கள் நாட்டை உருவாக்கி சென்று விட்டால், வடநாட்டு தலித்துக்களுக்கு விடிவுகாலம் எப்போது?. நாங்கள் எங்கே போவது?

    ஜின்னா சாஹெப்: அம்பேதகர்ஜி, அது பெரிய பிரச்னையல்ல… நீங்கள் அனைவரும் ஒட்டு மொத்தமாக இந்துமத ஜாதி சாக்கடையை விட்டு வெளியேறி கிருத்துவத்துக்கு செல்லுங்கள். தலித்துக்கள் ஒட்டு மொத்தமாக அல்லேலூயா போட்டால், உங்களை சந்திக்க இங்கிலாந்து அரசி ஓடோடி வருவார். உங்களுக்கு ஜீஸஸ்தான் தருவார்..

    அறிஞர் அண்ணா: அட்டகாசமான ஐடியா…

    கிழக்கே உதிக்கும் சூரியன் மேற்கே உதிக்கலாம்..
    கறந்தபால் முலைப்புகலாம்..
    கடைந்த வெண்ணை மோர்புகலாம்..
    சீதைக்கு ராமன் சித்தப்பனாகலாம்..
    காஞ்சியிலே காமகோடி சூத்திரனாகலாம்..
    பாப்பாத்திக்கு திராவிடன் பாதபூசை செய்யலாம்…

    ஆனால், பார்ப்பன வர்ணதர்ம சாக்கடைக்குள் சுகம் கண்டுவிட்ட அம்பேத்கர், அதிலிருந்து எந்த ஜென்மத்திலும் வெளியேற மாட்டார்.… ஒரு நாள் அவாளுக்கு அத்திம்பேராவார்….

    வாப்பா பெரியார்: சரி.. ஜின்னா சாஹெப்… நீங்கள் பாக்கிஸ்தானை உருவாக்குங்கள்…. பாக்கிஸ்தானில் பிரியாணி சாப்பிட்டு பாப்பானின் சிண்டை அறுக்க நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்… வாழ்த்துக்கள்..

    ஆனால், அல்லாஹ்வின் நாட்டம் வேறாக இருந்தது. 1948ல் ஜின்னா சாஹெப் இறந்து விட்டார். ஒரு ஐந்து வருடம் ஜின்னா சாஹெப் உயிரோடு இருந்திருந்தால், பாப்பானுக்கு வாப்பா பெரியார் சுன்னத் செய்திருப்பார்.

    Like

  8. // எப்படி ஒரு நடிகை சினிமாவிலிருந்து அரசியலுக்கு வந்தார் என்பதை இந்த நாவலில் சொல்லியிருக்கிறேன். ஜெயலலிதாவின் கதை என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஜெயலலிதாவுக்கும் இந்தக் கதை பொருந்தும். //
    ————–

    பாப்பாத்திக்களே உண்மையான பெரியாரிஸ்ட்டுக்கள்:

    “ஆண் இரண்டு வைப்பாட்டிகளை வைத்துக்கொண்டால், பெண்கள் 3 ஆசை நாயகர்களை வைத்துக்கொள்ள முற்படவேண்டும். உடனே நிலைமை சரிபட்டுப் போகும். உண்மையான சமரசம் தோன்றிவிடும். பிறகு கஷ்டமே இருக்காது.” –பெரியார் 8-2-1931
    ———————————–

    “பேராண்மையை அடக்க பேரழகு வேண்டும், பேரழுகுக்கு முன் பேரரசனெல்லாம் மனித சரித்திரத்தில் மண்டியிட்டு விட்டான்” என்பது சான்றோர் வாக்கு.

    ஜெயலலிதா ஒரு பார்ப்பனர். முத்துராமலிங்கத்தேவர் ஒரு பெரிய ஜாதி தலைவர். எதற்காக ஒரு பாப்பாத்தி, செத்துப்போன தேவரின் குருபூஜை செய்து அவரது சிலையின் காலில் விழுந்து வணங்கினார்?.

    “திருமணம் எனும் பெண்ணடிமைத்தனத்தை உடைத்தெறிந்து, ஒரு பெண்ணால் பல ஆண்களுக்கு ஒரே சமயத்தில் ஆசைநாயகியாய் வாழமுடியும்” என பெரியார் போதித்த பெண்ணியத்தை செயல்படுத்தி காட்டிய வீராங்கணை ஜெயலலிதா என்றால் மிகையாகாது.

    மஹாபாரதத்தில் பாஞ்சாலி எனும் பாப்பாத்தி ஒரே சமயத்தில் ஐந்து பாண்டவர்களுக்கு மணைவியாய் வாழ்ந்தாள். ஆனால் எத்துனை பெரியாரிஸ்ட் பெண்களுக்கு பாஞ்சாலி போல் வாழும் தைரியமிருக்கிறது?. அப்படியே வாழத்துணிந்தாலும், ஆண் பெரியாரிஸ்ட்டுக்கள் வாழ விடுவார்களா அல்லது தண்டவாளத்தில் வெட்டிப்போடுவார்களா?.
    ——————-

    பாப்பார பெண்களின் பொன்னிற மேனி அழகில் மயங்காத பெரியாரிஸ்ட் யாராவது உண்டா?.

    ஜெயலலிதா, சரோஜாதேவி, ரேகா, தீபிகா படுகோனே, நமீதா, சுஷ்மா சுவராஜ் மற்றும் பார்லிமெண்ட்டில் உலாவரும் பார்ப்பன பெண்கள் அனைவருமே திருமணம் எனும் பெண்ணடிமைத்தனத்தை உடைத்து பல ஆண்களுக்கு ஆசை நாயகிகளாய் வாழ்ந்து பதவி பணம் சொத்து சுகமென ஏக போகமாய் வாழ்கிறார்கள்.

    ஆனால், தேவருக்கும் எம்.ஜி.ஆருக்கும் முந்தானை விரித்த பல தமிழ் திராவிட பெரியாரிஸ்ட் பெண்களின் கதியென்ன?. ரொம்ப போனால், தேவரின் பண்ணையிலே ஒரு அவுட் ஹவுஸ் கொடுத்து எடுபிடி வேலைக்கு வைத்துக்கொண்டனர். பெரிய மனிதர்களின் அவசர ஆத்திரத்துக்கு ஒரு வடிகாலாய் அவர்கள் வாழ்கின்றனர். ஏனென்றால், இவர்களுக்கு ப்ராஹ்மின் பெண்கள் போல் தகதகவென மின்னும் உடல் வனப்பும், அழகும், புத்தி கூர்மையும் கிடையாது.

    திருமணம் எனும் அடிமை விலங்கை உடைத்தெறிந்து, தை தக்கா தையென மேடையிலே பரதநாட்டியமாடி குனிந்து வளைந்து பிட்டத்தை காட்டி பல நிலப்பிரபுக்களுக்கு கிளுகிளுப்பூட்டியும், இந்திய ஆண்கள் மட்டுமன்றி பணக்கார அரபு ஷேக்குகள் மற்றும் வெள்ளைக்கார துரைமார்களுக்கும் உருவிவிட்டு “ஆணுக்கு பெண் சளைத்தவளல்ல” என உலகம் முழுதும் நிரூபித்து, பாப்பாரத் தேவைடியாமுண்டை பாரத்மாதாவை உலக அரங்கில் தலைநிமிர்ந்து நிற்க வைக்கும் பாப்பார பெண்களே உண்மையான பெரியாரிஸ்டுக்கள் என்பதை எந்த பெரியாரிஸ்டாவது மறுப்பாரா?.

    ஆகையால், பேரழகு மிக்க பாப்பாத்திக்கள் போல் பெரியாரிஸ்ட் பெண்கள் பெண்ணடிமைத்தனத்தை உடைக்க முனைந்தால், அது:

    “அரசனை நம்பி புருசனை கைவிட்டாள்,
    கான மயிலாட கண்டிருந்த வான்கோழிகள்,
    உயர உயர பறந்தாலும் ஊர்க்குருவி பருந்தாகுமா,
    புலியை பார்த்து சூடு போட்ட பூனைகள்,
    கெட்டாலும் மேன்மக்கள் மேன்மக்களே,
    ஏழைக்கேத்த எள்ளுருண்டை,
    ஏழை சொல் அம்பலம் ஏறாது”

    போன்ற சான்றோர் வாக்கை மெய்ப்பிக்கும் கதியில்தான் முடியும் என்பதில் எந்த ஐயமுமில்லை.

    பாப்பாத்திக்கள் போல் பேரழகிருந்தால் பூந்து வெளையாடலாம். இல்லாவிட்டால், விரலுக்கு தகுந்த வீக்கமென பொத்திக்கொண்டு பத்தினி தெய்வமாக வாழ்வதே சாலச்சிறந்தது. ஆகையால், “அழகற்ற பெரியாரிஸ்ட் பெண்களுக்கு ஏற்ற ஆடை புர்கா. அவர்களுக்கேற்ற வாழ்க்கை நெறி இஸ்லாம்” என்பதே எனது பணிவான தீர்வு.

    Like

  9. // சாதிப்பெயரை சொல்ல நாம் எவ்வளவு கூச்சப்படுகிறோம்? வெளி மாநிலங்களில் பாருங்கள்… அம்மாநில ஆட்சியாளர்கள்கூட சாதி பெயரை தவிர்ப்பதில்லை. ஆந்தர முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடு என்றேதான் அறியப்படுகிறார். ஜோதி பாசுவின் பெயரிலும்கூட சாதிப்பெயர் ஒட்டிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது. நமக்குள்ளுமே சாதி இருந்தாலும்கூட, வெளிப்படையாக சாதியை பொதுவெளியில் சொல்லக்கூச்சப்படுகிறோம் இல்லையா? அதற்கு திராவிட இயக்கங்கள்தான் காரணம்.//
    —————–

    “ஜாதி இல்லை, இல்லை, இல்லவே இல்லை.…”

    ஒரு பெரிய பெரியாரிஸ்ட்டும் சின்ன தலித்தும் ப்ரண்ட்ஸ். ஒரு நாள் பெரியாரிஸ்ட்கிட்ட தலித் ஒரு டவுட்ட கேக்கறாரு….

    தலித்: அண்ணே… ஒரு சின்ன டவுட்டு…

    பெரியாரிஸ்ட்: ம்ம்… சொல்றா…

    தலித்: அண்ணே… ஜாதி இல்ல ஜாதி இல்லனு ஒங்க ஆளுங்க மேடைல பேசறாங்க… ஆனா கடைசில, அவுங்கவுங்க ஜாதிக்குள்ளதானெ சம்பந்தம் வக்கறது, கொடுக்கறது வாங்கறது எல்லாம் பண்றாங்க… எங்கள கீழ்ச்சாதியா ஒதுக்கிதான வக்கறாங்க… எங்கண்ணே பெரியாரு ஜாதிய ஒழிச்சாரு?.

    பெரியாரிஸ்ட்: ஓஹோ.. அப்படி வர்ரியா… சரி.. என் ஜாதி என்னடா?

    தலித்: தேவருங்க…

    பெரியாரிஸ்ட்: ஒன் ஜாதி என்னடா?

    தலித்: பறயனுங்க…

    பெரியாரிஸ்ட்: என் ஜாதி ஒங்கிட்ட இருக்கா?

    தலித்: இல்லண்ணே…

    பெரியாரிஸ்ட்: ஒன் ஜாதி எங்கிட்ட இருக்கா?

    தலித்: இல்லண்ணே…

    பெரியாரிஸ்ட்: அப்ப ஜாதி எங்கடா?

    தலித்: இப்படி சொன்னா எப்படிண்ணே…. ஒங்க ஜாதி ஒங்ககிட்ட…

    பெரியாரிஸ்ட்: டேய்…. ஜாதி இருக்குனு எப்பவாச்சும் நாங்க சொன்னோமாடா?.

    தலித்: இல்லண்ணே… ஜாதி இல்லேன்னுதாண்ணே சொல்றீங்க…

    பெரியாரிஸ்ட்: (சிவாஜி ஸ்டைலில், கண்கள் சிவக்க) அதத்தான் திருப்பி திருப்பி சொல்றேன்… ஒன் ஜாதி எங்கிட்ட இருக்காடா?.

    தலித்: இல்லண்ண….

    பெரியாரிஸ்ட்: என் ஜாதி ஒங்கிட்ட இருக்காடா?.

    தலித்: (கிட்டத்தட்ட அழும் நிலைக்கு வந்துவிட்டார்) இல்லண்ணே….

    பெரியாரிஸ்ட்: (கையில் பீச்சட்டியுடன்) ஜாதி இருக்காடா பற நாயே?.

    தலித்: இல்லண்ணே…இல்லண்ணே.. ஜாதி இல்லவே இல்லண்ணே… (அழுது கொண்டே தலைதெறிக்க ஓடுகிறார்)…

    Like

  10. மீனாட்சிபுர முஸ்லிம்களின் வாழ்க்கை இன்று எப்படி?

    மீனாட்சிபுரம் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரஹ்மத் நகராக மாறியது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். 1000க்கு மேற்பட்ட குடும்பங்கள் இஸ்லாத்தை தழுவி இந்தியாவையும் முழு உலகையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. அந்த ரஹ்மத் நகரில் பிபிசியின் தமிழோசைப் பிரிவு ஒரு நேர்காணலை சமீபத்தில் நடத்தியது. இதனை தயாரித்தவர் த.ந.கோபாலன். இனி பிபிசி சொல்லும் செய்தியை பார்ப்போம்.

    ”இறைவனே என் பாவங்களை மன்னிப்பாயாக! அருட்கொடையின் தலைவாசலை எங்களுக்காக திறந்து வைப்பாயாக”

    மீனாட்சிபுரத்தில் உயரமாக நிமிர்ந்து நிற்கும் பள்ளி வாசலின் முன் பக்கம் எழுதப் பட்ட வாசகமே இது. தேவர் இனத்தவரின் சொல்ல முடியாத அடக்கு முறையினால் வேறு வழி இன்றி இஸ்லாத்தை நோக்கி இந்த மக்கள் சென்றனர். தற்போது இந்த மக்களின் வாழ்வில் ஏதேனும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளதா என்று கண்டு வர எங்களது குழு மீனாட்சிபுரத்துக்கு சென்றது.

    ‘மதம் மாறியதைப் பற்றி உங்களின் கருத்து என்ன?’

    ‘நீங்க சொல்லித்தான் நாங்க மதம்மாறின ஞாபகமே வருது. அந்த அளவு இஸ்லாத்தில் தற்போது ஐக்கியமாகி உள்ளோம். எனது பிள்ளைகள் இந்த கேள்விக்கே இடமில்லாமல் இஸ்லாமிய சமூகத்தில் இரண்டற கலந்து விட்டனர். நாயக்கர் சாதி, ஆசாரி போன்ற சாதியினர் கூட எங்களை மாமன், மச்சான் என்று உரிமையோடு தற்போது கூப்பிடுகிறார்கள். மதம் மாறுவதற்கு முன்பு இந்த நிலை இல்லை.’

    ‘மதம் மாறியதாலே சமூக அந்தஸ்து உங்களுக்கு கிடைச்சிடுச்சா?’

    ‘நிறையவே நாங்கள் மாற்றங்களை உணருகிறோம். முன்பெல்லாம் 8 வயசு 10 வயசு பசங்களெல்லாம் ‘டேய் சுப்பையா! டேய் மாடா! இங்கவாடா’ என்றுதான் ஏளனமாக கூப்பிட்டனர். இன்று அந்த நிலை முற்றாக மாறி எங்களை மரியாதையாக நடத்துகின்றனர்.’

    ‘வெளியூர்களில் உங்களின் நிலைமை தற்போது என்ன?’

    ‘எந்த பிரச்னையும் இல்லாமல் தற்போது இருக்கிறோம். உள்ளூரில்தான் சிலருக்கு நாங்கள் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியிலிருந்து மதம் மாறியதாக தெரியும். வெளியூர்களில் எங்களின் பெயரை கேட்டவுடனேயே தானாக சமூக அந்தஸ்து கிடைத்து விடுகிறது. எந்த ஹோட்டலுக்கு போனாலும் சரி சமமாக உட்கார்ந்து சாப்பிடுகிறோம்.யாரும் எங்களை ஏளனமாக பார்ப்பதில்லை. பிரச்னையும் கொடுப்பதில்லை. முருகேஷனை ‘முருகேஷா இங்க வாடா’ என்று கூப்பிடுபவர்கள் மதம் மாறிய அன்வர் அலியை ‘வாங்க அன்வர் அலி’என்று கூப்பிடுகின்றனர். இதற்கு என்ன சொல்கிறீர்கள்?’

    நாம் பல இடங்களில் பார்த்த வரையில் இஸ்லாத்துக்கு மாறியதால் இந்த மக்களின் வாழ்வில் சமூக அந்தஸ்து கூடியிருப்பதாகவே தெரிகிறது. ஆனால் ஒரு பிரச்னை இன்றும் உள்ளது. அதாவது பூர்வீக இஸ்லாமியர்கள் இவர்களை மதிப்பதில்லை எனவும் இவர்களிடம் பெண் கொடுத்து பெண் எடுப்பதில்லை எனவும் ஒரு குற்றச்சாட்டு வைக்கப்படுகிறது. இது சம்பந்தமாக ‘கருப்பாயி என்கிற நூர்ஜஹான்’ என்ற கதை முன்பு வெளி வந்து பெரும் பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. இதைப் பற்றி அந்த கிராம மக்களிடம் கேட்டோம்.

    ‘அந்த கதையை எந்த ஊரை மையமாக வைத்து அவர் எழுதினாரோ தெரியவில்லை. ஆனால் எங்கள் ஊரில் அப்படி ஒரு சம்பவம் நடைபெறவில்லை. 20 க்கு மேற்பட்டபெண்கள் இங்கிருந்து அங்கு போயிருக்கிறார்கள். அதே எண்ணிக்கையில் அங்கிருந்து இங்கு வந்திருக்கிறார்கள். பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுதான் முக்கியமாக பார்க்கப்படுகிறது. ஏழைகள் ஏழை வீட்டைப் பார்த்து சம்பந்தம் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். வசதியுள்ளவர்கள்வசதியான இடத்தில் சம்பந்தம் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஒரு சில பூர்வீகமுஸ்லிம்கள் எங்களிடம் சம்பந்தம் பண்ண தயங்குவது பொருளாதார ஏற்ற தாழ்வுகளை வைத்தே. நாங்களும் அவர்களைப் போல் பொருளாதாரத்தில் நல்ல நிலைக்கு வந்தால் தாராளமாக பெண் கொடுத்து பெண் எடுப்பார்கள். சில இடங்களில் நடந்தும் இருக்கிறது.

    ‘உங்களின் கிராமத்தில் இன்னும் சிலர் இந்து மதத்திலேயே உள்ளனரே! அவர்கள் ஏன் மாறவில்லை’?

    ‘அதற்கு நாங்கதான் காரணம் என்று சொல்லலாம். மார்க்கத்தை இங்குள்ளவர்கள் சரியாக விளங்காமல் பொடும் போக்காக உள்ளனர். மேலும் இங்கு வந்தால் சில சட்டதிட்டங்கள் கட்டுப்பாடுகள் (தொழுகை, மது உண்ணாமை, வட்டி வாங்காமை, நோன்பு) உள்ளதும் அவர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்க தயங்குவதற்கான காரணம். இறைவன் நாடினால் அவர்களும் வருங்காலத்தில் எங்கள் மார்க்கத்தில் இணைவர்’

    சில ஆதி திராவிட இந்துக்களையும் சந்தித்தோம். முருகேஷன் என்ற தலித் இளைஞர்:

    ‘மதம் மாறினா இட ஒதுக்கீடு கிடைக்காதுல்ல…அதான் நான் மாறல்ல. ஆனால் சமூகத்துல இன்னமும் ‘வாடா முருகேஷா’ என்றுதான் இன்றும் அழைக்கப்படுகிறேன். ‘வா முருகேஷா’ என்று கூட கூப்பிட சாதி இந்துக்களுக்கு நா எழ மாட்டேங்குது.”

    தேன் மொத்தை ஊராட்சி மன்ற தலைவி. இவர் இன்னும் இந்து மதத்தில்தான் உள்ளார்.

    ‘நான் பஞ்சாயத்து போர்டு தலைவிங்கறதால ஏதோ மதிப்பு கொடுக்கறாங்க. ஆனால் மொத்தத்தில எங்களை சமூகத்துல இன்னும் கீழ்ச்சாதியாத்தான் பார்க்கிறார்கள்’

    மற்றொரு தலித் இளைஞரை சந்தித்தோம்.

    ‘முஸ்லிமாக மதம் மாறினவங்களுக்கும் உங்களுக்கும் ஏதும் பிரச்னை வந்துள்ளதா?’

    ‘இல்லை. நாங்க சாமி கும்புடறப்போ அவங்க தொந்தரவு பண்றதில்லை. அதே போல் அவுங்க தொழுகை பண்ணும் போது எந்த இடைஞ்சலும் நாங்க கொடுக்கறது இல்ல.

    எங்கள் குழு ஆராய்ந்த வரையில் தலித்கள் முஸ்லிமாக மாறியதற்கு பிறகு சமூக அந்தஸ்து அவர்களுக்கு கிடைத்துள்ளதாகவே அறிகிறோம்.

    Like

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s