சினிமா

துப்பறிவாளன்: ”ஒரு புத்தகம் வாசிக்கிற ஃபீலிங்!”

ராஜா சுந்தர்ராஜன்

ராஜா சுந்தர்ராஜன்

பாரதியார்தான். ஒரு நாடகம் பார்த்துக்கிட்டு இருந்திருக்கார். ஒரு கேரக்டர் சாகணுமாம். நடிச்சவர் நெஞ்சைப்பிடிச்சுக்கிட்டு வசனம் பேசியிருக்கார். அது கொஞ்சம் நீளமான வசனமாப் போச்சு போல. முன்வரிசையில உட்கார்ந்திருந்த மகாகவி விருட்டுன்னு எழுந்துநின்னு, “சாகணும்னா செத்துத் தொலையேன்’டா! ஏன் வசனம் பேசிக்கிட்டிருக்கே?”ன்னு கத்திட்டு வெளியேறிப் போயிட்டாராம்.

நல்லாப் போயிக்கிட்டிருந்த படத்துல அப்படி ஒரு சீன் வருது. இங்கே வசனம் பேசுறது சாகப்போற ஆளு இல்லை. அந்த ஆளெக் காப்பாத்தவேண்டிய ஹீரோ. எனக்கானா கே.பாக்கியராஜ் மேலதான் கோபம். அவருக்கும் அந்த சீனுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைதான். ஆனா அவர் எவ்வளவு பெரிய ஸ்க்ரீன் ரைட்டர்? மிஷ்கின்ட்ட தோள்ல கைபோட்டுச் சொல்லியிருக்கலாம்ல? “தம்பி, இப்படியெல்லாம் வசனம் வெச்சீங்கன்னா தியேட்டர்ல சிரிப்பாங்க”ன்னு.

சிரிச்சிட்டாங்க. சிரிக்கவேண்டிய சீனாங்க அது? இன்னொன்னு, வில்லனோட பூர்வீகப் பேரு தெரிஞ்சதும், அந்தப் பேரைக் கூவி, ஷாஜி தர்ற ரீயாக்ஷன். அதுவோ க்ளைமாக்ஸ். பார்க்கிறவங்களுக்கு ஒரு பதற்றம் வேண்டாமா? ஆனா சிரிக்கிறாங்க.

வேற ஒரு வசனம் வருது. பிரசன்னா விஷாலைப் பார்த்து சொல்றது. “எத்தனையோ புஸ்தகம் படிக்கிறே, ஆனா லைஃப்ல ஒரு சின்ன விஷயத்தை உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியலை”ன்னு. அதை அப்படியே மிஷ்கினுக்கு சொல்லலாம்போல இருக்கு. மிஷ்கின் புத்தகம் நிறையாப் படிப்பார்னு அவரே சொல்லியிருக்கார். சும்மாதானோ?

மிஷ்கின், ராம் இவங்கல்லாம் நல்ல டெக்னீஷியன்ஸ், ஆனா அவ்வளவுக்கு நல்ல எழுத்தாளர்கள் இல்லைன்னு தோணுது. கேமராக் கோணங்கள், காட்சிகளை எல்லாம் கடல்களுக்கு அப்பாலயிருந்து சுட்டுச்சுட்டு வெச்சிடலாம். ஆனா நம்ம நாட்டுக் கதையா அதை மாத்தணும்னா எழுதத் தெரியணும்ல? தெரியணும்னா வாழ்க்கை அனுபவம்னு ஒன்னு இருக்கணும்ல?

மல்லிகாவோட தம்பி தங்கச்சியெ கொன்னுபோட்டுக் காட்டுற ஷாட்டுக்கு ஒரு வேல்யூ அடிஷனும் கிடையாது. ஆனா அதை யாரும் பொருட்படுத்தப் போறதில்லை. ஆனா மல்லிகா சாகிற அந்த சீன்? அந்த ஒரு சீன்தான் படத்தைக் கெடுக்குது. ஒரே ஒரு சீன்தான். மத்தபடி படம் பார்க்கிறாப்லதான் இருக்கு.

Arthur Conan Doyle-ஓட கதைன்னு மொதல்ல எழுத்துப் போடுறாரு. கதையோட பேரும் போடுறாரு. இடைவேளை வரைக்கும் சினிமாப் பார்க்கிற ஃபீலிங் வரலை. ஒரு புத்தகம் வாசிக்கிற ஃபீலிங்தான் இருந்துச்சு. ஆனா படம் அந்தக் கதையெ அப்படியே ஒன்னும் தத்தெடுக்கலை. இந்தக் காலத்துக்குத் தக்க மாத்தப்பட்டிருக்கு. அது நல்லாவும் வந்திருக்கு. பெரியபெரிய கொலைகள்லாம் ஒரு சின்னத் தவறுதல்ல வந்து மாட்டிக்கிற விசயம் Conan Doyle-ஓட சொல்முறைன்னாலும், படத்துல அது மிக சுவாரஸ்யமா காட்டப்பட்டிருக்கு. வழக்கமா, நாட்டியம்போலதான் மிஷ்கின் சண்டைக்காட்சிகளை எடுப்பார். இதுல அது, முந்தின படங்கள்ல விட அபாரமா வந்திருக்கு. Ennio Morricone-யோட மவுத்-ஆர்கன் இசையிடையிட்டு வர்ற சண்டையை நான் ரொம்ப ரசிச்சேன்.

விஷால் உண்மையிலேயே நல்லாப் பண்ணியிருக்கார். பிரசன்னா அடக்கமா ஒத்தூதி யிருக்கிறார். சின்ன ரோல்னாலும் கே. பாக்கியராஜ் அதை சிறப்பாச் செஞ்சிருக்கார். “தரமணி”க்கு பிறகுங்கிறதால ஆண்ட்ரியாவைப் பார்க்க கொஞ்சம் ஏமாற்றந்தான். ஆனா அவரு என்ன பண்ணுவார், பாவம், அவருக்குத் தீனி அவ்வளவுதான்.

என்னய்யா நீ? எல்லாமே நல்லா இருக்குங்கிறே, அந்த ஒரே ஒரு எழவு வசனத்துக்காகவா இம்புட்டு வெசனப்படுறே? அழகான ஒரு மூஞ்சியில உதடு பிளந்திருந்தா ஒரு சங்கடம் வரும்ல, அதுமாதிரிதான். ஆனா அதுதான் குறைன்னு நான் சொல்லிப்புட்டேன்ல, இனி போயி பாருங்க, படம் உங்களுக்கு நிச்சயமாப் பிடிக்கும்.

ராஜா சுந்தர்ராஜன், எழுத்தாளர்.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s