பத்தி

நியோலிபரலிச சித்தாந்தமும் மனநலமும்: மனநல மருத்துவர் சிவபாலன்

மனநல மருத்துவர் சிவபாலன்

மரு. சிவபாலன்

…“நான் முன்பு போல இல்லை. என்னால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு பெருந்துக்கம் என் மனம் முழுக்க கவிழ்ந்திருக்கிறது. எத்தனை வெளிச்சத்தில் இருந்தாலும், ஒரு கரிய இருள் மட்டுமே என் கண்ணுக்கு புலப்படுகிறது. அந்த இருளை தாண்டி என்னால் வெளியே வரமுடியவில்லை. அந்த இருளின் நான்கு சுவர்களுக்குள் நான் ஒரு பூனையை போல சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். என்னால் சாப்பிட முடியும். ஆனால் எதை சாப்பிடுவது? ஒரு கொடிய விஷத்தின் கரிய நாக்குகள் என் உணவு முழுவதும் படர்ந்திருக்கிறது. உறக்கத்தை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். நான் அதற்காக மட்டுமே யாசித்திருக்கிறேன், மீள முடியாத ஒரு உறக்கம் தான் எனக்கு இப்போது தேவையாக இருக்கிறது; குறைந்தபட்சம் ஒரே ஒரு இரவாவது நான் தூங்க வேண்டும். ஆனால் தூக்கத்தை நினைத்து நான் அஞ்சுகிறேன், தூக்கம் வராத இரவுகளை நினைத்து நான் பகல் முழுக்க பெரும் துயரத்தில் இருக்கிறேன்; அந்த நினைப்பே அவ்வளவு பாரமாக இருக்கிறது. இதில் இருந்து இந்த துன்பத்தில் இருந்து நான் மீள வேண்டும் என்பதை விட இந்த துன்பத்திற்கான காரணம் என்ன என்பதே, நான் விடை தேடும் கேள்வியாக இருப்பது ஒரு விந்தை”…

இது யாருக்கோ, எப்பொதோ தோன்றிய எண்ணங்கள் அல்ல. சில கடுமையான நெருக்கடிகளின் போதும், தீராத சிக்கல்களின் போதும் நமக்கு தோன்றும் எண்ணங்கள் தான். மேலே சொன்ன அனுபவங்களில் முழுமையாக இல்லையென்றாலும் கூட, சிறிதளவாவது நாம் நமது வாழ் நாளில் சில சந்தர்ப்பங்களில் கடந்து வந்திருப்போம். மனதில் எழும் இந்த வாதைகள், நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாதது. ஏனென்றால் நம் வாழ்க்கைப் பாதை ஒன்றும் பஞ்சு மெத்தை போல அத்தனை மென்மையானது அல்ல. அதே நேரத்தில் மனதில் எழுதும் இந்த இயல்பான சிக்கல்களை, உபாதைகளை எல்லாம் நாம் அவ்வளவு வெளிப்படையாக யாரிடமும் சொல்வதில்லை. காரணம், இந்த அகசிக்கல்களை எல்லாம் நாம் பெரும்பாலான நேரங்களில் நமது பலவீனங்களாக பாவித்துக் கொள்கிறோம் அல்லது அப்படி பாவித்துக்கொள்ள தயார்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம்.

மனதினை பற்றிய, மனதில் எழும் இயல்பான சிக்கல்களை பற்றிய இந்த வெளிப்படையற்ற தன்மைதான் மனதினை பற்றியும், மனநோய்களை பற்றியும் எல்லாவித ஊகங்களுக்கும், கட்டுக்கதைகளுக்கும் அடிப்படை. நாம் பேசத் தயங்குவதால் தான், நம்மைத்தவிர எல்லோரும் பேசுகின்றனர்; அவர்களுக்கு தோன்றும் வகையில் அல்லது அவர்களுக்கு தேவையான வகையில் பேசுகின்றனர். இப்படித்தான் நியோ லிபரலிச சித்தாந்தங்கள், மனதினை பற்றிய இந்த அறிவுசார் வெற்றிடத்தை ஆக்ரமிக்க தொடங்கி ஏறத்தாழ கால் நூற்றாண்டுகள் ஆகிவிட்டன.

நாம் இன்னமும் மனம் என்பதை ஒரு விசித்திர பிம்பமாகவும்; மன நோய்கள் என்பவை யாருக்கோ வரக்கூடிய மிக அரிதான நோய்களாகவும்; மன ஆரோக்கியம் பற்றி பேசுபவர்களை கேலியாகவும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

மனம் என்பது ஒரு தனிநபர் மட்டும் சார்ந்ததல்ல. ஒரு சமூக, அரசியல்,பண்பாடு மற்றும் பொருளாதாரங்களின் கூட்டு விளைவே மனம். ஒரு தனி மனிதனின் மன ஆரோக்கியத்தில் நிகழும் சிக்கல்களை பேச வேண்டுமானால் நாம் முதலில், அந்த தனி நபர் சார்ந்த சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு மற்றும் பொருளாதார சூழ்நிலைகளில் இருந்து தான் தொடங்க வேண்டும்.

நியோ லிபரலிசம், இந்த காரணங்களை வசதியாக மறைத்து விட்டு மனநோய்களை ஒரு தனிமனித பலவீனமாக நிறுவ முயல்கிறது. சந்தைக்கு ஏற்ப தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ள இயலாத நபர்களை மன ரீதியாக பலவீனமானவர்களாக காட்டும் ஒரு கருத்துருவாக்கம் இங்கு திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுகின்றது.

பொருளாதார வளர்ச்சியே, அத்தனைக்கும் தீர்வாக முன்னெடுக்கும் இந்த பந்தயத்தில் நாம் நம்மையே இழந்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நமது கனவுகள், லட்சியங்கள், ஆசைகள், நுண்ணர்வுகள் என அத்தனையயும் நாம் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நுகர்வு கலாச்சாரத்தில், நம் எல்லோருக்கும் ஒரு சந்தை மதிப்பு இருக்கிறது. அப்படி ஒரு மதிப்பில்லாதவர்கள் இரக்கமில்லாமல் இந்த போட்டியில் இருந்து தூக்கி வீசப்படுகிறார்கள். நாளை, நாமும் அப்படி தூக்கிவீசப்படலாம் என்ற எந்த பிரக்ஞையும் இன்றி நாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நம் உலகம் நம் கையில் வந்து விட்டதாய் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், நாம் நமது உலகத்தில் இருந்து எங்கோ விலகி சென்று கொண்டிருக்கிறோம். சக மனித பிணைப்புகள் சுருங்கி போய் விட்ட காலகட்டத்தில் நம்மை பற்றி யாரும் கவலை கொள்வதில்லை. நாமும் யாரை பற்றியும் கவலை கொள்வதில்லை.

ஒரு மனதின் ஆதார தன்மையே, சக மனிதரோடு இணங்கி வாழ்தல் தான். அதற்கான தேவைகள் குறைந்து போன நிலையில் மனம் மட்டும் எப்படி ஆரோக்கியமாக இருக்கும்?

நம்மிடம் இதற்கு என்ன பதில் இருக்கிறது?

நான் பத்தாவது படிக்கும் போது, எனக்கு ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர் இருந்தார். முகலாயர்களை பற்றி அவர் வகுப்பு எடுக்க ஆரம்பித்தால், பக்கத்து வகுப்பில் உள்ள மாணவர்களும் வந்து சேர்ந்து கொள்வார்கள். முகலாயர்களின் வரலாற்றை பற்றிய அவரின் விவரிப்பில், அக்பராகவே மாறிவிடும் அவரது தோரணையில் நேரம் போவது கூட தெரியாமல் எங்களையும் மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்போம். அந்த வகுப்பை விட்டு வெளியே வந்தால், அவர் அவ்வளவு எளிமையாக சாந்தமாக மாறிவிடுவார். அந்த பள்ளியில் மேலும் அந்த ஊரில் அவருக்கு ஒரே ஒரு அடையாளம் தான் இருந்தது. அது “ஹிஸ்டரி வாத்தியார்”. அந்த அடையாளத்தை தாண்டி, அவரை பற்றி வேறு எதுவும் தெரியாது. அவர் என்ன சட்டை போடுவார், அவர் வீட்டில் என்ன டிவி இருக்கிறது அவர் என்ன செல்போன் வைத்திருந்தார் என்பதை பற்றியெல்லாம் யாரும் யோசித்ததில்லை. அவருக்கும் அது எதுவும் தேவையில்லை. அவர் வேலையை, அவர் அவ்வளவு நேசித்தார்; அந்த வேலைக்கு அவர் அவ்வளவு உண்மையாக இருந்தார்.

நாம் இன்று நம் வேலையை நேசிக்கிறோமோ? அல்லது நேசிக்கும் வேலையை தான் செய்கிறோமோ? முகம் தெரியாத யாரோ ஒருவரின் நிர்பந்தத்தில், நாம் ஒரு இயந்திரத்தன்மையுடம் நம் வேலைகளை செய்து கொண்டிருக்கிறோம். நம் சுற்றத்தை மறந்து, அதில் நிகழும் சில அழகான தருணங்களை மறந்து, நம் உணர்வுகளை மறந்து, சக மனிதன் மீதான கருணையை மறந்து ஒரு சாவி கொடுக்கப்பட்ட பொம்மையை போல நம் வேலையை நாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். நமக்கு முன்னால், நாம் முடிக்க வேண்டிய வேலைகளின் அட்டவணைகள் தான் எப்போதும் தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதை தாண்டி வேறு எதுவும் இல்லை. இந்த வேலையில் இருந்து நம்மை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள நம்மிடம் என்ன இருக்கிறது? ஒரு உயர் ரக செல்போன், அழகான கைக்கடிகாரம், சொகுசான கார், நகரத்தின் மத்தியில் ஒரு வீடு.

இப்படித்தான் நமது இன்றைய வாழ்க்கை சூழ்நிலை கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த சூழ்நிலையை விரும்பாத ஒருவர் அல்லது இதிலிருந்து வெளியேறும் ஒருவர் தோல்வி அடைந்தவராக பரிகாசிக்கப்படுகிறார். இத்தனை இயந்திரத்தன்மையான சூழலில் நம் மனம் மட்டும் எப்படி சங்கடமில்லாமல் இருக்கும்? நமது லட்சியங்கள், கனவுகள், ஆசைகள் பறிக்கப்படுவது மட்டுமல்லாமல், போலி லட்சியங்களும், போலி கனவுகளும் நம்மையும் அறியாமலேயே நம் மீது திணிக்கப்படுவதை நாம் எப்படி எந்த உணர்வுகளும் அற்று அனுமதிக்க முடியும்?

“பணியிடத்தில் மனநலம்” (Mental Health at Workplace) என்பதை தான் உலக சுகாதார நிறுவனம் இந்த வருட உலக மனநல நாளின் மைய வாசகமாக அறிவித்திருக்கிறது.

ஏனென்றால், குறைந்தபட்சம் பணியிடத்தில் மட்டுமாவது நாம் மனநலத்துடன் இருக்க வேண்டும் என உலகம் விரும்புகிறது. அப்போது தான் நாம் பொருளாதார வளர்ச்சியை எட்ட முடியும். ஏனென்றால் இந்த பொருளாதார வளர்ச்சிதான் அத்தனைக்கும் முதன்மையானது என இன்றைய லிபரலிச சித்தாந்தங்கள் நினைக்கிறது.

ஆனால், வளர்ச்சியோடு சேர்ந்து மனநோய்களும் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, உலகம் முழுக்க கிட்டதட்ட 450 மில்லியன் மக்கள் மனநோயினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். அதே போல உலகம் முழுக்க தற்கொலைகளின் சதவீதம் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளில் தான் அதிகம், ஸ்காண்டிநேவியா முதல் தமிழ்நாடு வரை எதுவும் இதற்கு விலக்கல்ல.

ஒரு புறம் மனதினை பற்றிய ஒரு திறந்த உரையாடலின் மீதான நமக்கிருக்கும் தயக்கம் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. மனம் தொடர்பான அமைப்பு சார் கட்டுமானங்கள் திட்டமிட்டு உடைக்கப்படுகின்றன்; மறுபுறம் மனநோய்களும் பெருகி கொண்டே செல்கிறது. மனம் மீதும் மனநோய்கள் மீதும் போலியான சித்தாந்தங்கள், கோட்பாடுகள், தீர்வுகள் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுகின்றன. சமூகம் தனது பொறுப்பில் இருந்து கையை தட்டிவிட்டுக் கொண்டு மனநோய்களுக்கு தனிநபர்களையே காரணாமாக்க தயாரகிவிட்டது.

இவை அத்தனையும் கணக்கில் கொள்ளும் போது, மனதினை ஒரு வணிக பண்டமாக்க நியோ லிபரலிஸ சித்தாந்தங்கள் முயல்கிறதோ என எழும் சந்தேகம் தவிர்க்க முடியாதது.

அதனை தடுக்க வேண்டிய பொறுப்பும் கடமையும் அறிவுசார் சமூகத்திற்கு நிச்சயம் உண்டு. பொது சமூகத்தில் இதற்கான ஒரு வெளிப்படையான உரையாடலை நாம் தொடங்க வேண்டும். மனதினை பற்றிய வெளிப்படைத்தன்மையை நாம் பொது சமூகத்தில் நிறுவ வேண்டும். இதை இப்போது செய்யாவிட்டால் நாம் இனி எப்போதுமே செய்ய முடியாது.

இனியும் நாம் இதற்கான முயற்சியை தாமதப்படுத்திக் கொண்டிருந்தால், “வறுமை, சாதிய கொடுமைகள், பாலின பாகுபாடுகள் தரும் மனஉளைச்சல்களில் இருந்து மீள, யோகா செய்தால் போதுமானது” என்ற வரிகள் விரைவில் மருத்துவ புத்தகங்களில் அச்சிடப்படுவதை நாம் வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்க முடியும்.

அக்டோபர் 10 உலக மனநல நாள் தொடர்பாக மருத்துவர் சிவபாலன் தனது முகநூல் பக்கத்தில் எழுதிய பதிவு இது.

Advertisements

பிரிவுகள்:பத்தி

Tagged as:

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s