சினிமா

பேரன்பு: வாழ்க்கையை நம்பிக்கைக்குரியதாக மாற்றுவது எப்படி?

கண்ணன் ராமசாமி

கண்ணன் ராமசாமி

மகள்களை பெற்ற ஆப்பாக்களுக்கு மட்டுமல்ல. மகன்களை பெற்ற அப்பாக்களுக்கும் பொறுப்பு உண்டு. அதனால் பேரன்பு திரைப்படத்தை என்னால் அமேசானில் வரும் வரை பார்க்க முடியவில்லை. சற்று தாமதமான விமர்சனம் தான் என்றாலும் இந்தப் படத்தை பற்றி தாமதமானாலும் எழுதியே ஆக வேண்டும் என்று தோன்றியதால் தற்போது எழுதுகிறேன். இதனை விமர்சனம் என்று சொல்வதைக் காட்டிலும், அனுபவப் பகிர்வு என்றே குறிப்பிட வேண்டும். ஒரு ஓடையைப் போல தெளிவான நீரோட்டம் போலச் செல்லும் கதை இது. அதனை மூக்கு உரச அனுபவித்து குடிப்பது மட்டுமே சாத்தியம். அவ்வாறான ஒரு அனுபவமே இது.

பேரன்பு திரைப்படத்தை ஒரே இரவில் பார்த்து முடித்து விட்டேன். அதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது என் அருகில் கேம்ப் ஃபயருடன் நண்பர் இரவுக் குளிரை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அது அத்தகைய படத்தைப் பார்ப்பதற்கான சரியான சூழல் என்று தோன்றியது. கதையின் போக்கில் மேலோட்டமாக காணும் போது அதன் சூழல் முக்கிய கதாபாத்திரமாக விளங்குகிறது. தொடக்கத்தில் லாபியுடனான ஒரு வீடு, பின் ஆளில்லாத புகை மூட்டமான தனி வீடு, பின் ஒரு குறுகலான லாட்ஜ், மனநலம் குன்றியவர்களுக்கான காப்பகம், வாடகை வீடு, கடைசியாக வயலுடனான பண்ணை வீடு என முக்கிய கதாபாத்திரங்களின் நிலையை ஒத்து சூழலும் கூடவே பயணிக்கிறது.

மம்முட்டியின் கதாபாத்திரம் தனக்கு பாதகம் செய்யும் குடும்பத்திற்கும் ஒரு பிரச்சனை இருக்கும் என்று கருதி அவர்களை மன்னிப்பதாக ஒரு புறம் மிகவும் நல்ல வகையில் சித்தரிக்கப் படகிறது. தன் மகளுக்காக அவர் செய்யத் துணியும் காரியங்களை கண்டு ஒரு கணம் வாயடைத்தே போகிறோம். மற்றொரு புறம், தன் பெண்ணுடைய நிலையை அறிந்தவுடன் வீட்டிற்கு வருவதை நிறுத்திய பொறுப்பற்ற கணவனாக, திருநங்கைகளை சமூகத்தில் காணும் அதே கண்ணோட்டத்தில் இவரும் தவறாக புரிந்து கொள்ளும் சாதாரணனாக, தன் பிள்ளைக்கு என்ன வேண்டும் என்று புரிதலில்லாத கணவனாக, மனைவியில்லாத கணவன் வேரொரு பெண்ணிடம் சில நிமிட சபலத்தில் விழும் இச்சைகள் கொண்ட மனிதனாகவும் அவர் சித்தரிக்கப் படுகிறார். ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் உள்ள Duality (இரட்டை தன்மை) விளக்கும் அற்புதமான காட்சியமைப்புகள் இவை. மம்முட்டி மெகா ஸ்டார் என்று டைடில் கார்டில் போடப்பட்டிருந்தாலும் ஒரு கார் ட்ரைவராக, குல்லா அணிந்த தந்தையாக, கோடு போட்ட சட்டை அணிந்த மற்றுமொரு கணவனாக அனைத்து ஒப்பனைகளிலும் பொருந்திப் போகிறார். பொதுவாக ஒரு ஸ்டாரின் மனைவி கதாபாத்திரம் சில நிமிடங்களுக்கு வந்தாலும் அது ஒரு தெரிந்த முகமாக இருக்க வேண்டும் என்கிற க்ளீஷேவை உடைத்து கடைசி வரை மம்முட்டியின் முதல் மனைவியின் முகத்தை சரியாக காட்டவே இல்லை. இது அவருடைய கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சியை மதித்து திட்டமிட்டு அவருடைய Identity ஐ மறைக்க முற்பட்டு செய்யப்பட்டது என்பதாலேயே இயக்குநர் மீதான மதிப்பு கூடுகிறது. எல்லா பெண்களும் அன்னை தெரேசாவாக இருந்து விடுவதில்லை. அவர்களை அவ்வாறு இருக்கச் சொல்லி கட்டாயப் படுத்தவும் இயலாது.

மம்முட்டியின் தமிழ் உச்சரிப்பு இக்கதையில் மிகவும் கவனத்துடன் கையாளப் பட்டிருக்கிறது. சில இடங்களில் அவர் பின்னணியில் பேசுவது இயக்குநர் ராம் பேசுவது போலவே உள்ளதை சிலர் கவனித்திருக்கக் கூடும். ஒவ்வொரு காட்சிகளுக்கும் கூடவும் குறைவும் இல்லாத முக பாவங்களை வெளிப்படுத்தும் அவர் தன்னுடைய முதிர்ந்த நடிப்பாற்றலை வெளிப்படுத்துகிறார். மகளுக்காக ஜிப்ரிஷ்-ல் பேசியும் ஆடியும் காட்டும் போது ஒரு கணம் ஏனோ மூன்றாம் பிறை கமல் நினைவில் வந்து போனார்.

மம்முட்டியின் மகளாக நடித்துள்ள சாதனாவின் கதாபாத்திரம் பல்வேறு படிமங்களை கொண்டு அமைக்கப் பட்டுள்ளது. அம்மாவை மட்டுமே பார்த்து வளர்ந்த குழந்தை அப்பாவை முதலில் வேற்று மனிதனாகப் பார்க்கிறாள். பின்பு அவளுக்கும் குருவிக்குமான நெறுக்கத்தை காணும் போது தான் அப்பாவுக்கு அவளை பற்றி புரியத் தொடங்குகிறது. இந்த இடத்தில்,

“மனுசங்க இல்லாத இடமா…குருவிங்க சாகாத இடமா ஒரு இடம்
வேணும்” என்கிற வசனம் அதற்கு முந்தைய காட்சியில் மனிதர்களின் சுயநிலத்தை சுட்டிக் காட்டுவதாக அமைந்துள்ளது. அப்பாவுக்கும் மகளுக்குமான இணக்கத்தை உருவாக்க சில நிமிடங்களை எடுத்துக் கொண்டு மெதுவாக நகரும் திரைக்கதை, அஞ்சலியின் வருகையில் சுவாரசியமாகிறது. எப்போதும் போல தன் மகளுடைய நிலையை சுட்டிக் காட்டி மற்றொரு பெண்ணிடம் ஆதாயம் தேடும் ஆணிக மாறி விடுவாரோ என்கிற யோசனை ஏற்படும் வேளையில் மம்முட்டி அஞ்சலியின் மாமனாக வருபவரை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து செய்யும் வந்து அளப்பறை, ஒரு ஆவணப் படம் போல் செல்லும் கதையில் ட்ராமாவை கூட்டுகிறது.

சாதனா தன்னுடைய புதிய அம்மாவாக அஞ்சலியை பார்க்கத் தொடங்கும் முன்பு அவளை விட்டு பிரிகிறார் அஞ்சலி. அதற்கான காரணமாக ஒரு முக்கிய பொருளியல் சார்ந்த பிரச்சனையை வைத்து பேசியுள்ளது இயக்குநரின் சாதுர்யத்தை காட்டுகிறது. இயற்கையை அரசியல் எப்படி விழுங்க கழுகு போலக் காத்திருக்கிறது என்பதை முதல் காட்சியில் இருந்தே காட்டத் தொடங்கி விடுகிறார் இயக்குநர்.
சாதனாவின் நடிப்பு மிக முக்கியமான சில காட்சிகளில் கம்பியின் மேல் நடப்பது போன்ற ஆபத்தால் சோதனைக்கு உள்ளாகியிருந்தது. அதனை எளிதாகக் கடந்து சாதித்துள்ளார்.

அவருடைய பிரச்சனையான Spastic cerebral palsy-ன் தாக்கம் சாதனா பூப்பெய்தும் போது எவ்வாறு அவளை மாற்றுகின்றது என்பதை அவளுடைய முகபாவனைகளை வைத்தே எளிதில் பேசி விடுகிறார் இயக்குநர். முகத் தசைகளை பக்கவாட்டில் இழுத்துக் கொண்டபடி அதில் உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்த முடிகிறது. இத்தகையவர்களை தெருவில் மார்கழியில் புணரும் நாயை கல்லால் அடிப்பது போல யோசனையின்றி நடத்தும் சமூகத்தை கிழித்தெறியும் வசனமாக,

“நீங்க சர்ச் நடத்துறீங்க. உங்களுக்கு தெரியாதது ஒன்றுமில்லை” என மம்முட்டி கூறும் போது,

“சர்ச்சும் ஊருக்குள்ள தானே இருக்கு?” என்று கேட்கும் அந்த கதாபாத்திரம் மேலும் பேசும் வசனம், கனத்த இதயத்துடன் சில நாட்கள் நம்மை விட்டு நீங்காமல் தொடர்ந்து வருகிறது.
சாதனாவின் குறைபாடு ஒரு நோயல்ல. அதற்கு எந்த நாட்டு மருந்திலும் தீர்வில்லை என்கிற உண்மையை கதை பேசும் போது, என் இரண்டாம் நாவலில் “வெண்புள்ளிகள்” பற்றிய காட்சிகள் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. நானும் என் மனைவியும் (வெண்புள்ளிகள் கொண்ட பெண்) ரயிலில் பயணம் செய்யும் போதெல்லாம், என் மனைவியின் வெண்புள்ளிகளை காட்டி இதற்கு தீர்வுண்டு என்று யாராவது ஒருவர் கண்டிப்பாக சொல்வார். நான்,

“இது ஒரு நோயல்ல. தீர்வு இல்லை என்று ஏற்றுக் கொண்டு விட்டோம். எங்களை கவனிக்காதீர்கள்” என்பேன். என் மனைவிக்கு இது ஒரு பொருட்டே இல்லை என்றாகி விட்டது. ஆயினும் அதற்கு அம்மன் கோயிலுக்கு போனால் சரியாகிவிடும் என்று ஒருவர் சொல்வதை கேட்கும் போது சிரிப்பு வரும். இந்தப் படத்திலும் அத்தகைய ஒருவர் வருகிறார். மற்றொரு குறி சொல்லும் பெண் சாதனா நன்றாக படித்து டாக்டர் ஆவார் என்று பொருத்தமே இல்லாமல் ஜோசியம் சொல்கிறார். இவர்கள் எல்லோரும் நம்மை சுற்றித் தான் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு நாளும் இதெல்லாம் மற்றொருவருக்கு பிரச்சனையை உருவாக்குகிறது என்பதை புரிந்து கொள்ளவே முடியாது படி அவர்களுடைய நம்பிக்கை கடிவாளம் போட்டிருக்கிறது. இந்த அதிகம் தொடப்படாத பிரச்சனையை தொட்டதற்கே இயக்குநருக்கு என் பாராட்டுக்கள்.

திருநங்கையாக வரும் அழகுப் பதுமை பற்றி பேசியே ஆக வேண்டும். அவர் அழும் போது கண்ணில் மை கலைந்து பெண் போலவே காட்சி தருவதும், பெண்ணுக்கான நாணத்துடன் தன்னை அவர் அழைத்து செல்கிறார் என்பதை வைத்து கனவு காண்பதும், தன்னிடம் செக்ஸ் தொடர்பான செய்தியை பெறுவதற்கு அவர் அழைத்து வந்தார் என்பதை அறிந்து கோபத்தில் எழுந்து செல்வதும் மிக மிக அருமையான காட்சியமைப்புகள். சுதந்திரத்தை தேடும் அவருடைய முகத்தை காற்றோட்டத்தில் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போலிருந்தது.

யுவனின் இசை இந்தக் கதையில் மற்றொரு தூண். சூழலுக்கும் காட்சிகளுக்கும் ஏற்றபடி அவர் புதிதாக இசைத் துணுக்குகளை இறக்கிக் கொண்டே இருக்கிறார். ஒரே ட்யூனை உணர்ச்சிகளுக்கு ஏற்றபடி மாற்றி மாற்றி போட்டுக் கொண்டே இருக்கும் செயற்கை தனத்தில் இருந்து தப்பிக்க இந்த படம் ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது. பாடல்கள் திரைக்கதையோடு ஒட்டியே வருகிறது.

இயக்குநர் ராமின் மெனக்கெடலை இடையிடையில் பேசியிருக்கிறோம். தனியே அவருடைய முயற்சியை வெற்றியாக்கிய சிறப்பம்சத்தை குறித்து பார்க்க வேண்டும். இக்கதையை இயற்கையின் பல்வேறு முகங்களை காண்பித்து அதனை மனிதர்களின் வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டு காட்டியிருப்பது தான் வெறுமையான ஒரு சோகக் கதையை மிகவும் நம்பிக்கைக்கு உரியதாக மாற்றியுள்ளது. இயற்கையின் நல்ல முகத்தையும் கெட்ட முகத்தையும் மாற்றி மாற்றி காட்டியிருப்பது இவ்வாழ்க்கையின் சுக துக்கங்கள் மாறி மாறி வரும் என்பதனை உணர்த்துகிறது. அதனை எப்படி கடந்து வருவது என்பதை தான் இக்கதை அற்புதமாக விளக்குகிறது.

மனநலம் குன்றியவர்களின் வாழ்க்கை விசித்திரங்கள் நிறைந்தது. அது ஒரு தனி உலகம். அதற்குள் நுழைய தனித்திறமை தேவைப்படுகிறது. சிலருக்கு அது வாய்க்கிறது. சிலர் அந்த சோதனையில் கறிந்து பொசுங்கிப் போக நினைக்கிறார்கள். சிலர் கடலுக்கு அடியில் மூழ்கிப் போக நினைக்கிறார்கள். ஆனால் எல்லோருக்கும் இந்தக் கதையில் வருவது போன்ற பேரன்பு மிக்க துணை கிடைத்தால்? அந்த சோதனையை கடந்து வரலாம் இல்லையா? அத்தகைய ஒரு உத்வேகத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவே இந்தப் படத்தை பார்க்க வேண்டும். அதற்கு மட்டுமில்லாது, நாம எல்லாம் எவ்ளோ நல்ல ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்துக்கிட்டு இருக்கோம் என்பதை உணரவும் இதைப் பார்க்க வேண்டும்.

கண்ணன் ராமசாமி, எழுத்தாளர்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: